Πρωινακια - proinakia

2011-08-15T13:11:00.000-07:00

To τραγούδι της Μοσχαρούλας Παραζητούλη...

Aν ανοίξτ' ένα κουτάκι που η θάλασσα το βρέχει
κι αν θα βρείτε ένα λύκο που να τρώει κρουασάν,
το ρινόκερο που τρέχει όταν άλλοι περπατάν,
το λουκάνικο που στρίβει στη γωνία και πιστεύει
πως το σύννεφο θα γίνει παντελόνι που χορεύει
τότε πείτε: "είμαι κύμα, κιμάς και κιμωλία,
βαρόνος των ψαριών που ψάχνουν στην πλατεία
τους πρίγκηπες των άστρων που άρπαξαν φωτιά,
τα κίτρινα λουλούδια που γίναν βιολετιά,
κουνούπια που τσιμπάνε μία χοντρή μου θεία,
καρέκλες που μικραίνουν και γίνονται σα πλοία
και πέφτουνε στο πέλαγο που κυματίζει αργά

Αχ, αέρα, φύσα, φύσα, με φτερά από πεταλούδες,
λιγνά χελιδονόψαρα, πορτοκαλιές μαϊμούδες,
μήπως κι έρθει η βροχή τις τσέπες μου να βρέξει
που στέγνωσαν χωρίς πουλιά και, ποιός θα με γιατρέψει;

Aχ, αέρα, φύσα, φύσα, με φτερά από ανεζούλες,
ιπτάμενους ρινόκερους, κλαδιά 'πο νεραντζούλες,
μήπως κι έρθει η βροχή τα χέρια μου να βρέξει
που στέγνωσαν και κάτσιασαν, προσμένοντας να φέξει...

Αλλ' αν πείτε έτσι θά'ρθει εκείνο το μωρό
που ζεί μέσα στους λόφους και πίνει το νερό
μες το ψηλό ποτήρι που πλέει ο πινγκουίνος
μέσα σ' ένα σωσίβιο, λευκός σα νά'ναι κρίνος
και τότε, ξεκαρδίζεται της κότας το ζουμί
και λέει: "δε το ποτίσατε αυτό το γιασεμί,
γι αυτό και σταματήσανε της πόλης τα ρολόγια
γι αυτό το άσπρο ψάρι πλέει μέσα στα υπόγεια,
καθώς ισορροπεί πάνω σ' ένα πηρούνι,
δεινόσαυρων πατημασιές, σαύρες χωρίς πηγούνι...

Τί είπατε; Πώς είπατε; Πινγκ-Πονγκ; Μα, δε ταιριάζει!
Της σαύρας η πατημασιά πώς μπήκε μες το τσάι;
Ένα και τρία τέσσερα, κλιπ-κλαπ κι εγώ να τρέμω
και μπι και σι, πιστέψτε με, ούτε ήξερα, ούτε ξέρω...
Είμαι δω, είμαι κει, είμαι πού; Καλαμαζού!
Ντοκ σφυρίζω, ντοκ ελπίζω, έχασα το νου,
στης Μοσχαρούλας το λαιμό, τον παραπονεμένο,
η πόρτα κλείνει τρίζοντας, μα ΄γω πιά δω δε μένω!

Η μέδουσα πιό χαμηλά να φτάσει, και πιό κάτω,
στου κήπου σας το ήσυχο, το ασημένιο πιάτο,
εκεί που λιώνουνε αργά της πόλης οι κιθάρες
με ένα "πλινγκ", αφήνοντας δύο καμπύλες ζάρες
στης Μοσχαρούλας το λαιμό που ζει το σαλιγκάρι,
κοιτάζοντας στοχαστικά το άδειο το φεγγάρι

Αχ, νοτιαδάκι, φύσα με φτερά 'πο ανεζούλες,
ιπτάμενους ρινόκερους, κλαριά απο νεραντζούλες,
μήπως κι έρθει λίγο φως τις τσέπες μου να φέξει
που μούχλιασαν χωρίς πουλιά και, ποιός θα με προσέξει;

Πώς είπατε; Τί είπατε; Φλιπ-φλοπ, χοροπηδάει,
η σαύρα μες το τσάι μου γλυκά με πιτσιλάει...
Πλινγκ η χάντρα, φλουπ το ψάρι, η μέρα σκοτεινιάζει
και τρέχει, βρέχει, χάνεται κι όλο μας τραγουδάει
της Μοσχαρούλας το σκοπό, τον παραπονεμένο
και κλείν' η πόρτα τρίζοντας, μα 'γω πιά εδώ δε μένω!

2011-07-12T07:42:00.000-07:00

Τετράδιο επισκεπτών

Βιβλίο επισκεπτών

ορατών, αόρατων, διάφανων, ημιδιάφανων, αδιάφανων.

Μπορείς ν' αφήσεις ένα ίχνος που να δείχνει ότι πέρασες από δω.

Μιά "καλημέρα", "καλησπέρα" ή "καληνύχτα" είναι μια ζεστή χειρονομία. Ένα counter είναι μοναχά ένα μηχανάκι που καταγράφει νούμερα...

Καλωσόρισες!

2011-07-12T07:04:00.000-07:00

Η χώρα κλείνει τα φώτα της...

Θα πρότεινα να προωθούσατε το παρακάτω σε γνωστούς φίλους και φίλες

Μερικά λογάκια...

Καμιά φορά, έτζι για να βρεθεί ένα καινούριο θέμα στους δημοσιογραφικούς κύκλους, ξυπνάν και βγάζουν μιά κραυγούλα για την έλλειψη παιδικών προγραμμάτων στα κρατικά κανάλια. Τα άλλα, αφείστε τα να ζουν στην οσμή των πτωμάτων τους...

Από κάποιον/α παίρνουν συνέντευξη κι αυτός/ή λέει τα ίδια και τα ίδια και είναι, κατά κανόνα, σούπερ συντηρητικός/ή και νοσταλγεί τα παιδικά καλοκαίρια που τρέχαν τα παιδιά στους εξοχικούς δρόμους μασουλώντας φέτες καρπούζι...

Και τα χρόνια περνάνε, η ζωή περνάει κι όλα γίνονται χειρότερα.

Πότε έγινε μιά συζήτηση στη τηλεόραση γι αυτό το θέμα; ΠΟΤΕ!!!

Όλοι/ες κόπτονται για τα παιδιά τους, αλλά δε κινούν ούτε το δάχτυλό τους.

Έχει γραφτεί χιλιάδες φορές το στερεότυπο "συμφέρει στους κρατούντες το χαμηλό επίπεδο". Τελευταία γράφεται για πλανητικά σχέδια από σκοτεινά κέντρα που διευθύνουν το χορό της αποβλάκωσης κτρ. Εντάξει, όλ΄αυτά ισχύουν, Κι εμείς, τί κάνουμε;

Ή έχουμε τελείως αποβλακωθεί, οπότε απαλλασσόμαστε της ευθύνης;

Πότε είδατε μιά διαδήλωση γονιών γι αυτό το θέμα; ΠΟΤΕ!!!

Παρακάτω έχω μιά σειρά φωτογραφιών από το παιδικό καθημερινό πρόγραμμα που λεγόταν

ΤΑ ΠΡΩΙΝΑΚΙΑ

Ξέρετε τι ώρα το είχαν βάλει οι εγκέφαλοι της ΕΡΤ; Στις 7:30 το πρωί. Την ώρα δηλαδή που τα παιδιά φεύγουν για να παν στους σταθμούς και στο σχολείο...

ΟΥ ΓΑΡ ΟΙΔΑΣΙ ΤΙ ΠΟΙΟΥΣΙ...

Ο Φούιτ και η Μπούιτ με τα φουντούκια τους

Ο Φούιτ και ο δράκος Φριξ

ο Τρίκι Πρικ και ο Φριξ

λάμνοντας στο κενό...

μιά τόοοση πυγολαμπίδα...

2011-07-03T02:38:00.000-07:00

Παραμύθια της κούκλας (2)

Το τρελό κοχύλι και οι γκρινιάρηδες

Εισαγωγή στο θέμα

Αυτή η ιστορία είναι η 2η στην παλιά τηλεοπτική σειρά "Τα παραμύθια της κούκλας ". Η σειρά δεν είχε καθορισμένο ηλικιακό πλαίσιο. Ήταν, γενικά και αόριστα, παιδική άρα, απευθυνόταν σε μικρά παιδιά. Αν διαβάσετε την ιστορία θα τη βρείτε, ίσως, προχωρημένη γιά μικρές ηλικίες. Και ήταν. Το ζητούμενό μου, ουτοπικό βέβαια, ήταν πάντα πως , κάποιος από το περιβάλλον του παιδιού θα έβλεπε το πρόγραμμα μαζί του. Έτσι, είχα αφεθεί σε μιά πλοήγηση σε τοπία φανταστικά, με έντονα σουρεαλιστικά στοιχεία. Έλεγα τότε, δηλ. περίπου το 1986-7(;) :

όχι πάλι πιερότοι, νεράιδες, πρίγκηπες και πριγκίπησσες, καλοί και κακοί

βασιλιάδες... όχι!

Ούτε όμως πύραυλοι, ελικόπτερα, αγωνιστικά αυτοκίνητα, αεροπλάνα.

Κι αυτά τά'χουμε πει πολλές φορές.

Άλλα πράγματα, άλλες ιδέες ασυνήθιστες, παράξενες, που να κάνουν τα

μυαλά των παιδιών να τεντώνονται!

Σαν,

μιά πεταλούδα που λιποθύμισε από τη δυνατή μυρωδιά μιάς πασχαλιάς,

ένα παγωμένο δύτη κάτω από σωλήνες που φωσφορίζουν,

ένα γουρουνάκι - φακίρη,

ατμούς από τη μύτη ενός γίγαντα πατηκωμένου μέσα σ' ένα πηγάδι,

θάμνοι που καίγονται και σπινθηρίζουν,

σπάνια φυτά που φυτρώνουν μέσα στ' αυτιά στρατηγών...

(Βέβαια, πολλά απ' αυτά τα σύμβολα που αρνιόμουν τα χρησιμοποίησα, αλλά μ΄έναν ανάποδο, αναρχικό τρόπο)

Θυμάμαι που ο οπερατέρ με κοίταζε παραξενεμένος. Ήταν ένας άνθρωπος μέσης ηλικίας, παραδοσιακός μέχρι τα μπούνια και όλ' αυτά του φαίνονταν πολύ αλλόκοτα, με κοίταζε λοξά, μ' έβρισκε χαριτωμένα γραφικό " καλλιτέχνη"...

Μπλα...μπλα...μπλα...

Να, η ιστορία

Πριν πολλά-πολλά χρόνια, τότε που τα βράδυα φέγγαν τέσσερα φεγγάρια στον ουρανό, υπήρχε ένα αλλόκοτο μέρος όπου φύσαγε συνέχεια. Ήταν ένας κατακίτρινος, ανυδρος τόπος που τίποτα δε φύτρωνε στο χώμα, γιατί όλα τσουρουφλίζονταναπό το καφτερό φως του ήλιου. Εκεί ζούσαν το πιό γκρινιάρικο κουκλάκι του κόσμου, ένας γκρινιάρης και μουχλιασμένος πειρατής, ένα γκρινιάρικο σκουριασμένο μαχαίρι και, ένα τρελό κοχύλι της θάλασσας που κάποιος δυνατός άνεμος το είχε κουβαλήσει ως εκεί. Λίγο πιό πέρα απ' όλους αυτούς στέκονταν τέσσερα φουρφουράκια που στριφογύριζαν μέρα - νύχτα... Και λίγο πιό πέρα, πάνω σ' ένα μικρό λοφάκι στεκόταν ένα τεράστιο, στρογγυλό ρολόι που έκανε πολύ θόρυβο, βγάζονταν ένα "πλινγκ" σε κάθε λεπτό που περνούσε...

Το πιό γκρινιάρικο κουκλάκι του κόσμου ήταν ένα ξύλινο παιχνίδι που τό'χαν παίξει και αγαπήσει πολλά παιδιά, αυτό όμως δεν αγάπησε ποτέ του κανένα. Ήταν όλο κακία και ζούσε σ' αυτό τον παράξενο τόπο, κάτω από ένα αναποδογυρισμένο ποτήρι γιατί δε χώνευε τον αέρα.

Ο γκρινιάρης μουχλιασμένος πειρατής είχε κάνει 5.502 ταξίδια στη ζωή του. Είχε φτάσει με το σαπιοκάραβό του ως τους Πράσινους Ποταμούς, είχε περάσει πολλές φορές τη μανιασμένη θάλασσα της Μαύρης Τίγρης των βυθών, και είχε κρυμένους θησαυρούς σ' όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Ότα γέρασε όμως, τον βάλαν σ' ένα υγρό δωμάτιο κι εκεί, μούχλιασε! To παράξενο ήταν πως, παρά τη ζέστη, η μυρωδιά της μούχλας δεν έφευγε από πάνω του. Το πως βρέθηκε κι αυτός καπακωμένος κάτω από ένα αναποδογυρισμένο ποτήρι, είναι μιά άλλη ιστορία...

Το γκρινιάρικο σκουριασμένο μαχαίρι είχε κόψει πράγματα και πράγματα στη ζωή του και ανήκε κάποτε σ' ένα αγρότη που είχε μιά μύτη που έμοιαζε με μελτζάνα. Το πως βρέθηκε μέσα σε ένα ποτήρι, δε ξέρω να σας το πω και δε νομίζω ότι θυμάται και το ίδιο. Ξέρω μόνο πως θα προτιμούσε να βρίσκεται, όπως και οι άλλοι, καπακωμένο από το ποτήρι του αλλά, δυστυχώς, ήταν μεγαλούτσικο και δε χωρούσε.

Τέλος, το τρελό κοχύλι ζούσε πάνω σ' ένα αναποδογυρισμένο ποτήρι. Έχασε τα μυαλά του από τη ζέστη και το ξερό κλίμα, αυτό που ήταν συνηθισμένο στη δροσιά της θάλασσας. Ο αέρας το στριφογύριζε κι αυτό, ζαλισμένο, έλεγε περίεργα ποιηματάκια που κανείς δε καταλάβαινε τι σήμαιναν. Ήταν, βλέπετε, ένα κοχύλι παμπάλαιο που είχε δει πολλά στα εκατομμύρια χρόνια που είχε ζήσει. Δε γκρίνιαζε παρά μόνο γύριζε, γύριζε και διηγόταν περίεργες ιστορίες. Δε τις έλεγε γιά να τις ακούσουν οι άλλοι, τις έλεγε γιά να ξεχνάει τη μοναξιά του και τους τρεις γκρινιάρηδες που στέκονταν κοντά του και όλο μουρμούριζαν.

"Αχ", έλεγε, "τρέχει, τρέχει η λευκή κουβαρίστρα κι, πού θα σταματήσει; Τα μάτια της τσούζουν απ' τη θαλασσινή αλμύρα και, όσο κι αν τρέχω κι εγώ με το νεραϊδένιο πατίνι μου, ποτέ δε θα μπορέσω να τη φτάσω... Ρούμερ ντι μπούμερ, ντι κίκερ, ντι νερ..."

"Μα, τί θα γίνει τελοσπάντων με σένα;", στρίγκλισε το πιό γκρινιάρικο κουκλάκι του κόσμου. "Έχουμε τις στεναχώριες μας, αυτόν τον παλιοαέρα που δε σταματάει ποτέ, έχω αυτόν τον πειρατή που βρωμοκοπάει μούχλα, το μαχαίρι που κροταλίζει τα δόντια του όταν κοιμάται, έχω κι εσένα που πάει ροδάνι το στόμα σου! Μπα, Παναγίτσα μου, κάνε να φυσήξει ακόμα πιό δυνατά, να πέσει κάτω το παλιοκόχυλο, να γίνει θρύψαλα, να ησυχάσουμε". Βρε, κακό που με βρήκε..."

"Άκου να σου πω", είπε αγριεμένος ο πειρατής, μασώντας τα μουστάκια του, "αν ξαναπείς ότι βρωμάω μούχλα, θα'ρθώ μες το ποτήρι σου και θα σου δαγκώσω την παλιομύτη σου! Κατάλαβες;"

" Δε σταματάτε τη γκρίνια, λέω γω...", είπε μελαγχολικά το σκουριασμένο μαχαίρι.

"Αχ, γαλαζόπετρα του κάτω πατώματος, πότε θ' απλώσεις τα φωτεινά πλοκάμια σου να σκαρφαλώσω στο φεγγάρι;", συνέχισε το ΄κοχύλι στριφογυρίζοντας.

"Αυτό εκεί, το δικό του...", είπε το μαχαίρι.

Το γκρινιάρικο κουκλάκι ξανάρχισε πάλι: "Μα, τι παλιοαέρας είν' αυτός; Δεν είναι ζωή αυτή, πιά! Μόνος, να μη σ' αγαπάει κανένας, καπακωμένος από ένα ποτήρι, σα σαρδέλα μέσα στο κουτί της...αχχχ..."

"Σάμπως εγώ; Eγώ είμαι πολύ χειρότερα από σένα. Κοτζάμ τρομερός πειρατής να μουχλιάσω, και να μου λεν ότι βρωμάω κιόλα... Έτσι μού'ρχεται να τραβήξω το σπαθί μου και να τα σπάσω όλα... "

"Δε κοιτάτε τα δικά μου χάλια; Zω μες τη σκουριά, με πονάν και τα χαλασμένα δόντια μου..., αμάν πια, βαρέθηκα! Κι αυτοί οι χτύποι απ' το παλιορολόι... Ποιός έξυπνος τό'βαλε πάνω στο λόφο; "

"Αμ, τα φουρφουράκια; Φουρ και φουρ και φουρ, άει στο καλό, πιά...", είπε το γκρινιάρικο κουκλάκι.

"Αχ, πείτε μου, είναι η τρελή ροδιά που μάχεται τη συννεφιά του κόσμου; Είναι όνειρο ή πορτοκαλάδα"", αναστέναξε το κοχύλι.

"Άει παράτα μας, τρελοκόχυλο", είπαν κι οι τρεις γκρινιάρηδες μαζί. Αυτό όμως συνέχισε:

"Η θάλασσα! Η βαθειά, απέραντη θάλασσα,

με το σκούρο, το λουλακί το νερό της...

Αχ, νά'μασταν μες τη θάλασσα,

να δροσιζόμασταν με την αλμύρα της...

Ο αέρας μας ξεραίνει!

Ο αέρας μας κατσιάζει!

Ο αέρας μας τεντώνει!

Αχ, να σηκωνόταν μιά χούφτα θάλασσα,

νά'παιρνε τους δρόμους των ανέμων,

να'ρχόταν εδώ, κοντά μας,

να μας δρόσιζε τα μέτωπα..."

Ξαφνικά, ακούστηκε ένα βούισμα, σα νερά που κατρακυλούσαν, και η φωνή του μαχαιριού:

"Ε, βοήθεια! Μα, τί έγινε; Τρέξτε, καταστράφηκα!...

Το γκρινιάρικο κουκλάκι και ο μουχλιασμένος πειρατής γύρισαν και, τι να δούν...

Το φουκαριάρικο το μαχαίρι είχε σκεπαστεί ως τη μέση από ένα μπλέ, σκούρο νερό!

"Βρε, τρελοκόχυλο, τι μού'κανες; Τι γλωσσοφαγιά είν' αυτή; Δε μού'φτανε η σκουριά, κουβαλήθηκε τώρα κι η θάλασσα. Πώπω, δυστυχία που με βρήκε... Μωρέ, ας μπορούσα να βγω από το ποτήρι και, θα σού'δειχνα εγώ... Θα σε πριόνιζα και να βλέπαμε αν θα ξανάνοιγες το στόμα σου...

"Να σου πω, γκρινιαρόκουκλα", είπε χαμηλόφωνα ο πειρατής, "εγώ λέω να μη τα ξαναβάλουμε με το κοχύλι, να μη πάθουμε κι εμείς τα ίδια..."

To κουκλάκι δεν απάντησε αλλά, καλοσκέφτηκε τα λόγια του πειρατή. Γύρισε, με μιά ψεύτικη ευγένεια και είπε στο κοχύλι:

"Κοχύλι, κοχυλάκι, πες μας κι άλλο ποιηματάκι..."

Έτσι περνούσε ο καιρός με τη γκρίνια του μαχαιριού,

του πειρατή,

της κακιάς κούκλας

και τα στριφογυρίσματα του κοχυλιού που έλεγε τα δικά του.

Μιά μέρα όμως πέρασε ένα παχύ σύννεφο μπροστά απ' τον ήλιο. Τον σκοτείνιασε γιά λίγο, και το πιό παράξενο, σταμάτησε να φυσάει!

"Μπα, για δες", είπε το κουκλάκι. "Έπεσε το φως, σταμάτησε κι ο αέρας. Ούτε έτσι μ' αρέσει όμως. Κακά, ψυχρά κι ανάποδα είναι. Πιφ, γρουσουζιά..."

"Γρουσουζιά, δε λές τίποτα", συμπλήρωσε ο πειρατής. 'Έχει γούστο ν' αρχίσει να βρέχει και να μουχλιάσω περισσότερο..."

"Αμ εγώ που θα πνιγώ στη σκουριά;", μουρμούρισε το μαχαίρι. "Τι κακό είν' αυτό που μας κυνηγάει;"

To κοχύλι έπαψε να γυρίζει και ήταν σιωπηλό. Τα φουργουράκια σταμάτησαν κι αυτά να γυρνάνε και, το πιό παράξενο, σταμάτησε και το ρολόι.

"Το μόνο καλό είναι που σταμάτησε την πολυλογία του το βρωμοκόχυλο; είπε το γκρινιάρικο κουκλάκι. "Αλλά μπά, δε βαρυέσαι, ήταν μιά συντροφιά οι χαζομάρες που έλεγε..."

Τότε, εμφανίστηκε ένας τεράστιος γαλάζιος άγγελος με μαύρες φτερούγες. Στάθηκε από πάνω τους και τους κοίταξε, σα να τους λυπόταν. Στα χέρια του κρατούσε ένα μικρό αστροπυροτέχνημα που το άναψε, κι αυτό άρχισε να βγάζει σπίθες.

" Φτάνει, πιά!", είπε ο άγγελος με μιά αυστηρή φωνή. "Βαρέθηκαν οι ουρανοί ν' ακούνε τη γκρίνια σας. Είστε ανυπόφοροι! Δε μπορέσατε σ΄όλη τη ζωή σας ν' αγαπήσετε και να καταλάβετε ότι όλα έχουν μιά αρχή κι ένα τέλος. Εσύ, κουκλάκι, τί θες και τρώγεσαι με τα ρούχα σου; Σ' αγάπησαν τόσα και τόσα παιδιά αλλά εσύ, ποτέ δεν ήσουν ευχαριστημένο. Εσύ, γκρινιάρη πειρατή, όλο τον κόσμο γύρισες, τί θες και παραπονιέσαι; Εσύ, μαχαίρι, σε γυάλισαν, σε ακόνισαν, έκοψες, έκοψες, τί θέλεις επιτέλους; Δεν αξίζετε να να βρίσκεστε σ' αυτό τον κόσμο, τον βαραίνετε με τη γκρίνια σας. Θα σας δώσω μερικά δευτερόλεπτα ζωής, όσο κρατάει αυτό το μικρό πυροτέχνημα. Προσπαθείστε να γίνετε φίλοι, να νιώσετε λίγη αγάπη τουλάχιστο...

" Στάσου, στάσου!", φώναξαν κατατρομαγμένοι οι τρεις γκρινιάρηδες. Λάθος κάνεις! Εμείς περνάμε μιά χαρά. Γιά ποιά γκρίνια μιλάς; Πότε μας άκουσες να παραπονιόμαστε;

Ήταν αργά όμως γιατί το πυροτέχνημα είχε κιόλας φτάσει στη μέση του.

" Φίλε μου, μουχλιασμένε πειρατή, εγώ πάντα σ' αγαπούσα, κι ας βρωμούσες απαίσια", είπε το κουκλάκι.

" Ε, πάψε πιά, παλιόξυλο, που θα μου πεις ότι βρωμάω..."

To μαχαίρι δεν είπε τίποτα. Κροτάλισε μόνο τα δόντια του που έτρεμαν και κοίταξε μελαγχολικά το πυροτέχνημα που έβγαζε τις τελευταίες του σπίθες, ώσπου έσβησε τελείως. Όλα βυθίστηκαν στο σκοτάδι γιά μερικά δευτερόλεπτα. Μετά, ξανάρθε το φως αλλά ο γαλάζιος άγγελος με τις μαύρες φτερούγες, το κουκλάκι, ο πειρατής και το μαχαίρι είχαν εξαφανιστεί.

Το σύννεφο συνέχισε το δρόμο του, αέρας άρχισε πάλι να φυσάει, το κοχύλι να στριφογυρίζει, τα φουρφουράκια να βουίζουν, το ρολόι να κάνει "πλινγκ " σε κάθε λεπτό που περνούσε.

Το πιό γκρινιάρικο κουκλάκι του κόσμου, ο μουχλιασμένος πειρατής και το σκουριασμένο μαχαίρι έγιναν ένας χαμηλόφωτος αστερισμός που τρεμοσβήνει τις κρύες νύχτες, στις πιό αραχνιασμένες άκρες του ουρανού...

2009-09-22T07:56:00.001-07:00

Άνοιξε το blog του Φώντα Λαδοπρακόπουλου!!!

2009-09-02T15:17:00.000-07:00

http://fondasladoprakopoulos.blogspot.com/

Φώντας Λαδοπρακόπουλος (2)

2009-08-31T13:43:00.000-07:00

Εγώ, ο πρώην ερασιτέχνης μετεωρολόγος και σύντροφος των παιδικών σας αναμνήσεων Φώντας Λαδοπρακόπουλος, σας εύχομαι περαστικά με οτιδήποτε περνάτε εσείς ή η χώρα και σας παραπέμπω στο blog μου

http://fondasladoprakopoulos.blogspot.com/

Χαίρετε, προς το παρόν, και αντίο!

Φ.Λ.

2008-09-17T07:41:00.000-07:00

.

2008-08-27T07:14:00.000-07:00

Το τραγούδι της Μοσχαρούλας Παραζητούλη..

Αν ανοίξτ΄ένα κουτάκι που η θάλασσα το βρέχει

κι αν θα βρείτε ένα λύκο που να τρώει κρουασάν,

το ρινόκερο που τρέχει όταν οι άλλοι περπατάν,

το λουκάνικο που στρίβει στη γωνία και πιστεύει

πως το σύννεφο θα γίνει παντελόνι που χορεύει

τότε, πείτε: "είμαι κύμα, κιμάς και κιμωλία,

βαρόνος των ψαριών που ψάχνουν στην πλατεία

τους πρίγκηπες των άστρων που άρπαξαν φωτιά,

τα κίτρινα λουλούδια που γίναν βιολετιά,

κουνούπια που τσιμπάνε μία χοντρή μου θεία,

καρέκλες που μικραίνουν και γίνονται σα πλοία

και πέφτουνε στο πέλαγο που κυματίζει αργά".

Αχ, αέρα, φύσα-φύσα με φτερά από πεταλούδες,

λιγνά χελιδονόψαρα, πορτοκαλιές μαϊμούδες,

μήπως κι έρθει η βροχή τις τσέπες μου να βρέξει

που στέγνωσαν χωρίς πουλιά και, ποιός θα με γιατρέψει;

Αχ, αέρα, φύσα-φύσα με φτερά απ΄ανεζούλες,

ιπτάμενους μονόκερους, φύλλα από νεραντζούλες,

μήπως κι έρθει η βροχή τα χέρια μου να βρέξει

που στέγνωσαν και κάτσιασαν, προσμένοντας να φέξει...

Αλλ΄αν πείτε έτσι θά΄ρθει εκείνο το μωρό

που ζεί μέσα στο λόφο και πίνει το νερό,

μες το ψηλό ποτήρι που πλέει ο πινγκουίνος

μέσα σ΄ένα σωσίβιο, λευκός σα νά΄ναι κρίνος

και τότε, ξεκαρδίζεται της κότας το ζουμί

και λέει, "δε το ποτίσατε αυτό το γιασεμί,

γι αυτό και σταματήσανε της πόλης τα ρολόγια,

γι αυτό το άσπρο ψάρι πλέει μέσα στα υπόγεια,

καθώς ισορροπεί πάνω σ΄ένα πηρούνι,

δεινόσαυρων πατημασιές, σαύρες χωρίς πηγούνι"...

Τί είπατε; Πώς είπατε; Πινγκ-πονγκ; Μα, δε ταιριάζει!

Της σαύρας η πατημασιά, πώς μπήκε μες το τσάι;

Ένα και τρία, τέσσερα, κλιπ-κλαπ κι εγώ να τρέμω

και μπι- και σι-, πιστέψτε με, ούτε ήξερα, ούτε ξέρω...

Είμαι δω, είμαι κει, είμαι πού; Καλαμαζού!

Ντοκ σφυρίζω, ντοκ ελπίζω πάει, έχασα το νου,

στης Μοσχαρούλας το σκοπό τον παραπονεμένο,

η πόρτα κλείνει τρίζοντας, μα εγώ πιά, εδώ δε μένω!

Παραζητούλη, μη ξεχνάς τα σιωπηλά παιδάκια

που θέλουνε να παίξουνε στης πόλης τα σοκάκια

κι αντί γι αυτό, θαμπώνουνε επάνω στα μπαλκόνια,

κοιτάζοντας τα σύννεφα που φεύγουν σα μπαλόνια...

Αχ, νοτιαδάκι φύσα, με φτερά από ανεζούλες,

ιπτάμενους μονόκερους, κλαριά από νεραντζούλες,

μήπως κι έρθει λίγο φως στις τσέπες μου να φέξει

που μούχλιασαν χωρίς πουλιά και, ποιός θα με προσέξει;

Πώς είπατε; Τί είπατε; Φλιπ-φλοπ, χοροπηδάει,

η σαύρα μες το τσάι μου γλυκά με πιτσιλάει,

πλινγκ, η χάντρα, φλουπ, το ψάρι, η μέρα πιά ρυτίδιασε, στο βάθος σκοτεινιάζει

και τρέχει, τρέχει, χάνεται κι όλο μας τραγουδάει

της Μοσχαρούλας το σκοπό, τον παραπονεμένο

και κλείνει η πόρτα τρίζοντας, μα εγώ πιά εδώ δε μένω...

Χαίρετε και καλησπέρα σας!

2008-08-09T10:13:00.000-07:00

Τί γίνεται; Πώς πάει;

Εγώ, στο τηλεπαιχνίδι "ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ". Θυμάστε τίποτα;

Ξέχασα να πω πως το όνομά μου είναι, Φώντας Λαδοπρακόπουλος!

2008-08-03T09:55:00.000-07:00

Εμπιστευτικό σημείωμα γιά το απόκρυφο πλάσμα

Sapounious Tsouzi...

Το πλάσμα αυτό το συνάντησα όλως τυχαίως... Είχα σηκωθεί στη μέση μιάς ζεστής νύχτας επειδή δίψασα. Με μισόκλειστα μάτια πήγα στο ψυγείο γιά να πιώ κρύο νερό. Το άνοιξα και άκουσα ένα θόρυβο ανάμεσα στα διάφορα βαζάκια και μπολάκια. Κάτι γλύστρησε, σκέφτηκα. Την επόμενη όμως στιγμή είδα ν΄ανασηκώνεται λίγο το καπάκι του γυάλινου μπολ που βάζω το βούτυρο και δυό κόκκινα, μικρά μάτια να με κοιτάζουν τρομαγμένα. Ορθάνοιξα τα δικά μου κι ένιωσα τα μαλλιά μου ν΄ανασηκώνονται. Πριν προλάβω ν΄αντιδράσω, ένα μικρό, σα μιά δαχτυλίθρα ζώο, βγήκε από το μπολ, με αστραπιαία ταχύτητα πήδηξε έξω απ΄το ψυγείο και τό΄βαλε στα πόδια. Έτρεξα από πίσω του. Πρόλαβα να δω που πάει, χάρη στο ότι, στον πανικό του, τράκαρε πάνω σ΄ένα σιδερένιο κουτί που είχα ξεχάσει στο πάτωμα. Σηκώθηκε στα δυό του πόδια και τρίκλισε ζαλισμένο. Συνήλθε όμως αμέσως κι έτρεξε, του σκοτωμού, προς το μπάνιο. Εγώ, από πίσω του. Πρόλαβα να δω ότι σκαρφάλωσε στο νιπτήρα και χώθηκε μέσα σ΄ένα πράσινο σαπούνι. Μόλις χάθηκε το μικρό του σώμα, εμφανίστηκαν δυό πόδια που έκλεισαν βιαστικά τη μικρή τρύπα που είχαν ανοίξει.

Επειδή μ΄ενδιαφέρουν όλα τα άγνωστα ζώα, ιδιαίτερα αυτά που μένουν μέσα στα σπίτια μας, άνοιξα το μοναδικό αντίτυπο ενός σπάνιου βιβλίου που έχω και λέγεται, "Ο Μυστηριώδης κόσμος των Απόκρυφων Ζώων". Κοίταξα στη λέξη σαπούνι και διάβασα:

Sapounious tsouzi : Ζώο της οικογένειας των Artimydiembolous Sourtaferti. Πολύποδο, μήκους μερικών εκατοστών, ικανό να αναπτύσει μεγάλες ταχύτητες χάρη στο ότι, οι απολήξεις των ποδιών του μοιάζουν με ρουλεμάν. Ζει μέσα στα σαπούνια και τρέφεται μόνο με φρέσκο βούτυρο - όχι μαργαρίνη. Κυνηγάει την τροφή του τα βράδια. Καθώς αναπνέει βγάζει μιά υγρή ουσία που είναι ακριβώς ο λόγος που τα σαπούνια τσούζουν όταν έρχονται σε επαφή με τα μάτια των ανθρώπων. Τελεί υπό εξαφάνιση, λόγω της τάσης κατάργησης των παραδοσιακών σαπουνιών...

Να που προφήτεψα...

2008-08-03T09:54:00.000-07:00

Την ιστορία της ηλεκτρονικής ατμομηχανής "Νεφέλη" την έγραψα πριν απο πολλά χρόνια. Να, όμως που είχα προφητέψει σωστά. Επανακατασκευάζουν παλιά μοντέλα με σημερινή τεχνολογία και οι νοσταλγοί των παλιών ατμομηχανών βρίσκονται σε έκασταση...

Βλέπε http://en.wikipedia.org/wiki/4-6-2

Βλέπε παρακάτω ιστορία

2008-04-09T07:05:00.000-07:00

Μπορεί ένα τρένο να πετάει;

Η ιστορία αυτή υπάρχει δημοσιευμένη στο βιβλιαράκι με τον τίτλο "ΟΙ ΞΕΧΑΣΜΕΝΕΣ ΧΩΡΕΣ", εκδ. Ελληνικά Γράμματα, ΑΘΗΝΑ 2003. Την αναδημοσιεύω χωρίς τη λογοκρισία που υπέστη, χωρίς καν να με πληροφορήσουν, πράγμα που ανακάλυψα μόλις τώρα που αντιγράφω την ιστορία από το βιβλιαράκι. Εννοείται ότι δημοσιεύω την αρχική της μορφή, αλογόκριτη και, γιά το κωμικοτραγικό της υπόθεσης σας λέω ότι, η επίμαχη φράση ήταν αυτή που τη βάζω με ροζ γράμματα, παρακάτω.

Η υπεύθυνη, κατά τα άλλα συμπαθής, κυρία απλά θά΄κανε τη δουλιά (με ιώτα) της γιά να μην έχει "πυροβλήματα" (όπως μ΄αρέσει να λέω) με τους προϊσταμένους της. Ο Ηλίας Πετρόπουλος, που δεν είχε πρόβλημα να τα λέει όλα χύμα, είχε γράψει κάποτε ότι, "η λογοκρισία δε χρειάζεται πιά στην Ελλάδα γιατί οι Έλληνες αυτολογοκρίνονται". Γι αυτό έγραφαν οι αναρχικοί (όχι της Ελλάδας βέβαια) στους τοίχους, "σκοτώστε το χωροφύλακα που σας βάλαν μέσα σας". Τα παιδιά όλου του κόσμου τρελαίνονται ν΄ακούνε ιστορίες που μιλάνε γιά ιπτάμενες κουράδες, είχε γράψει κάποτε ένας ριζοσπάστης Ιταλός παιδαγωγός, που μου διαφεύγει τ΄όνομά του. Και, επειδή μου την έχει "δώσει" πολύ αυτή τη στιγμή, υπόσχομαι πως πολύ γλήγορα θα δημοσιεύσω απανωτές ιστορίες γιά παιδιά που μιλάν γιά διάφορα "αηδιαστικά" πράγματα. Έτσι, γιά να μπούμε στη μύτη των δυσκοίλιων συντηρητικών...

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι δε συμφωνείτε μαζί μου. Μπορεί και να πέφτω στην εκίμησή σας. Τί να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή. Θα σας θυμίσω ότι η ίδια η ζωή δημιουργήθηκε μέσα σε ένα γλοιώδες μείγμα "μύξας" που έζεε... Θα θυμίσω ακόμα ότι ο ιδρώτας που τον αντιπαλεύουμε με νύχια και με δόντια, είναι μιά απ¨τις "μηχανές" που χρησιμοποιεί ο προγραμματισμός της ζωής γιά να ελκυστούν τα δυό φύλα.Η ζωή αδιαφορεί και γυρίζει την πλάτη της, επιδεικτικά, σ΄όλες τις ανθρώπινες υστερίες... Θα θυμίσω ακόμα ότι η λέξη "κακά" είναι τραυματική. Τα μικρά παιδιά είναι περήφανα γιά τα περιττώματά τους και τα δείχνουν καταχαρούμενα. Εμείς τα παίρνουμε απ΄το χέρι και τα οδηγούμε στο πρώτο βήμα του "πολιτισμού" που συνεπάγεται να τα μισούν και ν΄αηδιάζουν, όπως τ΄αγόρια αηδιάζουν με την έμμηνόρροια των κοριτσιών...

(πρώτο μέρος)

Η ιστορία αυτή δεν έχει συμβεί ακόμα. Σας φαίνεται παράξενο; Κι όμως, η φαντασία μπορεί να τρέξει πιό γρήγορα απ΄το χρόνο κι έπειτα, όταν θα μεγαλώσετε (και όσοι/ες μεγάλοι/ες προλάβουν) θα ζήσετε καταστάσεις παρόμοιες μ΄αυτή που θα σας διηγηθώ.

Ο Μπίκο Φάμπερ ήταν κατασκευαστής και σχεδιαστής τρένων. Αυτή ήταν η δουλιά του, να φαντάζεται και να σχεδιάζει καινούρια τρένα. Στην ιστορία αυτή, καθόταν και δούλευε απ΄το πρωί ως το βράδυ, γιατί έπρεπε να τελειώσει με τα σχέδια ενός κάτασπρου ηλεκτρονικού τρένου που θα είχε το ελληνικό όνομα "Νεφέλη", που σημαίνει σύννεφο. Το τρένο αυτό θα έτρεχε με πολύ ψηλές ταχύτητες από πόλη σε πόλη, κρεμασμένο σε ατσάλινες χοντρές κολόνες, πολύ ψηλότερα απ΄τις κορφές των κτιρίων. Σε κάθε στάση θα υπήρχε ένας πανύψηλος πύργος και οι επιβάτες θα ανέβαιναν και θα κατέβαιναν με ταχύτατους ανελκυστήρες.

Ο Μπίκο όμως τα είχε βαρεθεί όλ΄αυτά και δε δούλευε με όρεξη. Ένα βράδυ που είχαν κουραστεί πολύ τα μάτια του από το φως της οθόνης του υπολογιστή, ένιωσε να διψάει. Σηκώθηκε και έφτιαξε ένα ρόφημα με γάλα και βασιλικό, έριξε μέσα τρία μπλε παγάκιακαι στάθηκε στο παράθυρο, απ΄όπου μπορούσε να βλέπει όλη την πόλη.
Ξάφνου, όλος ο ουρανός φωτίστηκε από ένα τεράστιο πυροτέχνημα που σχημάτισε ένα στρογγυλό πορτοκαλί σύννεφο. Ο Μπίκο άρπαξε τα κυάλια του γιά να το δει καλύτερα και... τά΄χασε! Το πυροτέχνημα άρχισε να σβήνει και στη θέση του φάνηκε μιά μαύρη ατμομηχανή να πετάει στον ουρανό!
- Δεν είναι δυνατό, μουρμούρισε. Τί νά΄ναι αυτό τώρα;
Ξαφνικά, το τρένο έμεινε ακίνητο, βγάζοντας τούφες καπνού απ΄το φουγάρο του καπνός μεταμορφώθηκε σ΄ένα λευκό τριαντάφυλλο, το μαύρο τρένο στάθηκε ακριβώς από πάνω του, μίκρυνε και βούτηξε μέσα στο άνθος.. Κατόπιν, όλα έσβησαν κι ο ουρανός έγινε όπως πριν.
Ο Μπίκο έτριψε τα μάτια του και τσιμπήθηκε γιά να δει αν ονειρευόταν. Όχι, όλα όσα έγινα ήταν πραγματικά. Ήταν σίγουρος ότι είχε δει μιά μαύρη ατμομηχανή να βυθίζεται σ΄ένα λευκό τριαντάφυλλο.
- Μμμ, νά μιά πολύ καλή ιδέα, σκέφτηκε. Θα σχεδιάσω μιά ατμομηχανή που θα μοιάζει σα κι αυτές που υπήρχαν κάποτε, αλλά θα είναι ηλεκτρονική και όλα θα δουλεύουν ρολόι μέσα της. Όμως, δε θα τρέχει πολύ. Τι στο καλό μας έχει πιάσει και θέλουμε όλα να πηγαίνουν πολύ γρήγορα; Ποιός μας κυνηγάει; Όχι, αυτό το τρένο θα πηγαίνει κανονικά. Γιά σκέψου, τι όμορφα που θά΄ναι... Θα μπορούν οι άνθρωποι να κάνουν ένα αργό ταξίδι, να πιούν ήσυχα το καφεδάκι τους, να βλέπουν τα σύννεφα έξω απ΄τα παράθυρα...
- ΤΡΟ-ΜΕ-ΡΗ ΙΔΕΑ!ενθουσιασμένος κι αμέσως στρώθηκε στη δουλιά με πολλή όρεξη.

Σε μερικές βδομάδες τα σχέδια είχαν τελειώσει. Η Εταιρία που θα κατασκεύαζε το τρένο ξύνισε λίγο τα μούτρα της, αλλά ο ενθουσιασμός του Μπίκο ήταν τόσο μεγάλος που κατάφερε να τους πείσει. Η ηλεκτρονική ατμομηχανή κατασκευάστηκε και κάποια ηλιόλουστη Κυριακή έγιναν τα εγκαίνια.
Ο διευθυντής της εταιρίας, ένας νεαρός με κοντό μαλλί και γυαλιά, στάθηκε δίπλα στο τρένο και άρχισε να λέει όλα εκείνα τα βαρετά πράγματα που λέγονται στα εγκαίνια. Κάθε τόσο έδειχνε, χαμογελώντας, τον Μπίκο Φάμπερ, που στεκόταν δίπλα του και χασμουριόταν από πλήξη.
Ο Μπίκο είχε κόψει τα μαλλιά του κι έμοιαζε λες και τον είχαν κουρέψει με τη μηχανή που κόβει το γρασίδι. Είχε όμως αφήσει μιά μικρή τούφα βαμένη σε χρώμα φυστικί. Φορούσε ένα πορτοκαλί κουστούμι και μια μαύρη τουλίπα στόλιζε το πέτο του σακακιού του.

Ένας σερβιτόρος ντυμένος στα κάτασπρα σαν περιστέρι, πλησίασε τον Μπίκο, υποκλίθηκε και του έδωσε ένα μπουκάλι κινέζικη σαμπάνια, τυλιγμένη σε μεταξωτό πανί. Εκείνος χαμογέλασε και ενώ ο κόσμος χειροκροτούσε, ευχαρίστησε την εταιρία. Μετά έσπασε το μπουκάλι πάνω στην καλογυαλισμένη ηλεκτρονική ατμομηχανή, όπως συνηθίζεται, ενώ η ορχήστρα έπαιζε ένα χαρούμενο σκοπό που ταίριαζε σε μιά μέρα γιορτής.

Κάποια στιγμή όλ΄αυτά τέλειωσαν κι ο κόσμος σκόρπισε. Η ηλεκτρονική μηχανή μεταφέρθηκε στον κεντρικό σταθμό της πόλης και την άλλη μέρα θα έκανε το πρώτο της ταξίδι. Μετά τα μεσάνυχτα όμως, όταν το ρολόι του σταθμού χτυπησε τρεις φορές, εμφανίστηκε στον ουρανό μιά κίτρινη μεταλλική σφαίρα που κατέβηκε αθόρυβα και στάθηκε πάνω απ΄το τρένο, λούζοντάς το με χρυσό φως. Ύστερα, άναψε μιά λευκή ακτίνα που έκανε μιά μικρή τρυπούλα, φωτίζοντας γιά μερικά δευτερόλεπτα τον μικρουπολογιστή που θα κινούσε το τρένο. Ο υπολογιστής έβγαλε έναν ήχο, ενώ η λευκή ακτίνα έσβησε και η κίτρινη μεταλλική σφαίρα εξαφανίστηκε με μεγάλη ταχύτητα.
Κανείς δε πρόσεξε ούτε είδε τίποτα.

Η Δευτέρα ξημέρωσε λίγο συννεφιασμένη και ένα ελαφρό αεράκι χάιδευε τα φύλλα των δέντρων. Τα βαγόνια ήταν κιόλας γεμάτα με τους πρώτους χαρούμενους επιβάτες και ο σταθμάρχης έδωσε το σήμα να ξεκινήσει το τρένο "Νεφέλη" - Το Λευκό Τριαντάφυλλο- όπως ονομάστηκε. Ο οδηγός πάτησε τα πλήκτρα του υπολογιστή, αλλά το τρένο έκανε ένα τίναγμα προς τα πίσω. Ξαναδοκίμασε, άλλο ένα τίναγμα προς τα πίσω.
"Παράξενο", σκέφτηκε ο οδηγός και ειδοποίησε το γραφείο ελέγχου. Έφτασε αμέσως κάποιος, δοκίμασαν μαζί, κανένα αποτέλεσμα. Το τρένο δεν έδειχνε καμιά διάθεση να κινηθεί προς τα μπρος. Τηλεφώνησαν λοιπόν στην εταιρία και ειδικοί ηλεκτρονικοί ήρθαν για να δουν τι συμβαίνει. Σε λίγο, τα μεγάφωνα ανακοίνωσαν πως ο κόσμος έπρεπε να αποβιβαστεί. Όλοι απογοητεύτηκαν, κάποιοι μάλιστα θύμωσαν και άρχισαν να διαμαρτύρονται. Το δρομολόγιο αναβλήθηκε...

Όλη τη μέρα πάλευαν με το τρένο. Αυτό πήγαινε λίγο μπρος, λίγο πίσω, έκανε ένα τίναγμα μπροστά και φρέναρε. Ώσπου, έπειτα από πολλές προσπάθειες, ξεκίνησε και οι τεχνικοί ζητωκραύγασαν. Γρήγορα όμως απογοητεύτηκαν, γιατί το τρένο δε σταματούσε στους σταθμούς. Όταν κατάλαβαν πως οι προσπάθειες ήταν άσκοπες, το ξαναγύρισαν στον κεντρικό σταθμό και φέραν ένα μηχανοψυχολόγο να το εξετάσει.

Όλοι/ες ξέρετε ότι οι ψυχολόγοι είναι αυτοί που βοηθάν τους ανθρώπους να λύσουν τα προβλήματά τους. Τους μηχανοψυχολόγους σίγουρα δε τους έχετε ακούσει, γιατί απλά δεν υπάρχουν ακόμα. Στο μέλλον όμως θα είναι αυτοί που θα προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα των έξυπνων μηχανών.

Ο μηχανοψυχολόγος λοιπόν που ήρθε ήταν ένα αστείο ανθρωπάκι τόσο δα, με κατσαρά σκλήρά μαλλιά σα βούρτσα, φορούσε ένα καρό κουστούμι, τεράστια λουστρινένια παπούτσια και είχε φακούς μυωπίας που κανείς πιά δε χρησιμοποιούσε.
Μόλις το τρένο είδε το μηχανοψυχολόγο να το πλησιάζει, κινήθηκε λίγο προς τα πίσω κι όταν εκείνος πλησίασε πιό προσεκτικά, έκανε πάλι το ίδιο. Το ανθρωπάκι ήταν συνηθισμένο σε τέτοια καμώματα και δεν έχασε την υπομονή του. Ύστερα όμως από πολλές άκαρπες προσπάθειες - η τελευταία ήταν ένα εύθυμο τραγουδάκι για να το καλοπιάσει - θύμωσε:
- Γιά άκου να σου πω! Δεν ήρθα εδώ γιά να παίξουμε κυνηγητό. Στάσου ακίνητο, γιατί θα σε κάνω βίδες!
Το τρένο έμεινε ακίνητο. Φοβήθηκε, Ποιός ξέρει...
- Λοιπόν, τί συμβαίνει με σένα; ρώτησε ο μηχανοψυχολόγος, προσπαθώντας να κρύψει την ικανοποίησή του.
- Τσουφ, απάντησε η φωνή του υπολογιστή και μιά τούφα καπνού βγήκε απ¨το φουγάρο.
- Όχι άλλα καμώματα, όχι μ΄εμένα! Ξέρεις πολύ καλά ότι, μπορούμε να συνεννοηθούμε μιά χαρά!
Δε πήρε απάντηση, πήρε όμως κάτι άλλο. Απ΄το μεγάφωνο του υπολογιστή βγήκε ένας θόρυβος, όμοιος μ΄αυτόν που βγαίνει απ΄τους ανθρώπους όταν βγάζουν αέρια από πίσω τους...
- ΠΩΣ; Πώς τολμάς; ούρλιαξε το τοσοδά ανθρωπάκι. Ξέρεις ποιός είμ΄εγώ; Παλιοσιδερικό! Τώρα θα σου δώσω ένα καλό μάθημα!
Πήρε μιά βαθιά ανάσα κι άρχισε να κυνηγάει την ηλεκτρονική ατμομηχανή πού έγινε καπνός...

Ύστερα από πολλές συζητήσεις, οι υπεύθυνοι έβγαλαν το συμπέρασμα πως κάποιο τεχνικό λάθος είχε γίνει όταν κατασκευάστηκε το τρένο και επειδή δε μπορούσαν να το βρουν το πήρν και το βάλαν στο Μουσείο Τρένων, να πηγαίνει ο κόσμος και να το βλέπει σα κάτι αξιοπερίεργο. Βάλαν και κάποιον να εξηγεί στους επισκέπτες κι αυτός, έλεγε ότι του κατέβαινε στο κεφάλι, γιά να κάνει εντύπωση:

" Αυτό το τρένο που βλέπετε, κυρίες και κύροι, έχει το υπέροχο όνομα "Λευκό Τριαντάφυλλο". Το ονομασαν έτσι γιατί ο άνθρωπος που το σχεδίασε, ο Μπίκο Φάμπερ, είδε στον ουρανό ένα λευκό τριαντάφυλλο που κατάπιε μιά ατμομηχανή! Μη ξεγελιέστε, μοιάζει με τα παλιά τρένα αλλά, είναι μιά υπερσύγχρονη ηλεκτρονική μηχανή. Κάτι έπαθε όμως ο υπολογιστής της και η μηχανή τρελάθηκε! Άρχισε να συμπεριφέρεται σα πεισματάρικο άλογο και μάλιστα δάγκωσε κι έναν ικανότατο μηχανοψυχολόγο. Το πιό τρομερό είναι πως ένας υπάλληλος του κεντρικού σταθμού μου έχει πει ότι, ένα ζεστό πρωινό το είδε να έχει γυρίσει ανάποδα και να λιάζει τη μεταλλική κοιλιά του..."
- Μπαμπά, είν΄αλήθεια όλ΄αυτά; ρώτησε ένα κοριτσάκι που είχε πάει με το μπαμπά της στο μουσείο.
_ Δε ξέρω, παιδί μου, γιά να το λέει ο κύριος, αλήθεια θά΄ναι.

Όταν οι επισκέπτες βαρέθηκαν να κοιτάζουν το τρένο και πήγαν πιό κάτω, το κοριτσάκι που το λέγαν Ίντρα βρήκε την ευκαιρία και έτρεξε πίσω στο τρένο. Στάθηκε μπροστά του και το κοίταζε με θαυμασμό.
- Γιατί με κοιτάζεις έτσι; Με βρίσκεις παράξενο; είπε ξαφνικά το "Λευκό Τριαντάφυλλο".
- Μπορείς και να μιλάς; ψιθύρισε έκπληκτη η Ίντρα.
- Μιλάω σ΄αυτούς και σ΄αυτές που θέλω να μιλήσω, φτάνει να καταλαβαίνουν. Στους άλλους, τί να πω; Τ΄αυτιά τους είναι βουλωμένα και ακόμα κι αν μ΄ακούσουν, δε μπορούν να πιστέψουν ότι ένα τρένο μπορεί να μιλάει. Φαντάζεσαι τι θά΄λεγε ο πατέρας σου αν του έλεγες ότι μιλάω;
- Δε θα με πίστευε.
- Βλέπεις; Γιατί να ξοδεύω άδικα τα λόγια μου;
- Είν΄αλήθεια ότι δαγκώνεις και λιάζεις την κοιλιά σου;
- Όχι βέβαια!
- Τότε, γιατί το λένε;
- Γιατί οι μεγάλοι πλάθουν ψεύτικες ιστορίες όταν δεν καταλαβαίνουν κάτι.
- Εγώ σε καταλαβαίνω, είπε η Ίντρα. Κρίμα όμως που σ΄έχουν βάλει εδώ μέσα και δε μπορείς να τρέχεις έξω, στον καθαρό αέρα.
- Ναι, ήταν πολύ κακή ιδέα. Είναι πολύ βαρετά εδώ μέσα και σκέφτομαι να δραπετεύσω, να φύγω. Θες να με βοηθήσεις;
- Θέλω. Μπορώ όμως;
- Μπορείς. Θα παρακαλέσεις να σου αγοράσουν ένα παιδικό βιβλίο που λέγεται "Οι ξεχασμένες χώρες". Πάρε το μαζί σου και έλα πάλι εδώ, κάποια ώρα που δεν έχει κόσμο.
Εντάξει, δέχτηκε το κοριτσάκι.
- Ίντρα, πού είσαι; ακούστηκε η φωνή του μπαμπά της .
- Με φωνάζουν, πρέπει να φύγω. Σου υπόσχομαι ότι θα ξανάρθω με το βιβλίο που μου ζήτησες, είπε η Ίντρα και έφυγε βιαστικά.

Σε λίγες μέρες επέστρεψε με το βιβλίο. Περίμενε να πάνε πιό πέρα οι λιγοστοί επισκέπτες του μουσείου και πλησίασε το "Λευκό Τριαντάφυλλο".
- Μπράβο, είπε το τρένο. Άνοιξέ το στη σελίδα πέντε και στερέωσέ το ανοιχτό στο πάτωμα...
- Τί θα κάνεις με το βιβλίο; ρώτησε η Ίντρα που δε καταλάβαινε τι σήμαιναν όλ΄αυτά.
- Κάτι πολύ απλό. Θα μπω μέσα του και θ΄ακολουθήσω τη ζωγραφισμένη σιδηροδρομική γραμμή που οδηγεί στις "Ξεχασμένες χώρες"!
- Α, έκανε το κοριτσάκι, και γιατί θες να πας εκεί; Γιά να ζήσεις περιπέτειες;
- Όχι, τις βαριέμαι τις περιπέτειες. Πάω εκεί γιατί ελπίζω πως δε θα με ενοχλούνε.
- Μ΄αφήνεις νά΄ρθω μαζί σου, σε παρακαλώ;
- Όχι, γιατί θα κάνεις τους γονείς σου δυστυχισμένους. Άλλωστε, τί θα κάνεις μαζί μου; Εσύ έχεις όνειρα, εγώ δεν έχω. Θ΄ακολυθήσω τη γραμμή που σου είπα και, όπου με βγάλει. Λέω να φύγω τώρα. Δε θα σε ξαναδώ, ευχήσου μου καλή τύχη. Να είσαι πάντα έτσι καλή και ν΄αγαπάς. Γειά σου και χάρηκα πολύ που με κατάλαβες και με βοήθησες...
Τότε έγινε κάτι εκπληκτικό! Απ΄το φουγάρο του "Λευκού Τριαντάφυλλου" βγήκαν πυκνές τούφες καπνού που το κάλυψαν ολόκληρο. Όταν άρχισαν να διαλύονται, η ηλεκτρονική ατμομηχανή είχε γίνει μικρή σαν ένα παιχνίδι. Έκανε μιά στροφή επιτόπου, κύλησε προς το ανοιγμένο βιβλίο, μπήκε μέσα του χωρίς καμια δυσκολία, ενώ την επόμενη στιγμή το βιβλίο έκλεισε!

Ένα χαμόγελο χαράς απλώθηκε στο πρόσωπο της Ίντρας, καθώς οι φύλακες του μουσείου που είδαν τους καπνούς, έτρεχαν προς όλες τις κατευθύνσεις, προσπαθώντας να καταλάβουν πως εξαφανίστηκε ένα ολόκληρο τρένο.
Το κοριτσάκι έφυγε χοροπηδώντας, ενώ το βιβλίο που είχε μείνει στο πάτωμα άρχισε να στριφογυρίζει, σηκώθηκε στον αέρα και πέταξε έξω απ΄το ανοιχτό παράθυρο.

(συνεχίζεται)

To ταξίδι του "Λευκού Τριαντάφυλλου" (συνέχεια)

2008-04-08T19:04:00.000-07:00

(στην Αλίκη της Αργολίδας που φώναξε δυνατά...)

Η σιδηροδρομική γραμμή που ακολούθησε το τρένο ήταν σκουριασμένη και χορταριασμένη. Ξετυλιγόταν σα φίδι, περνώντας ανάμεσα από βουνά που οι κορφές τους τρυπούσαν τα σύννεφα, διέσχιζε πεδιάδες που ψήνονταν απ΄τον ήλιο, χωνόταν σε φαράγγια και καθώς το τρένο σφύριζε, η ηχώ του επαναλαμβανόταν αμέτρητες φορές.
Σαύρες πηδούσαν τρομαγμένες απ¨το θόρυβο και κοπάδια από βουβάλια τρέχανε, σηκώνοντας σύννεφα κιτρινωπής σκόνης.

Τα πράγματα όμως είχαν αλλάξει στις Ξεχασμένες Χώρες. Δεν ήταν πιά οι μικροί παράδεισοι όπου τα πιό απίθανα και μαγικά πράγματα μπορούσαν να συμβούν. Οι Ξεχασμένες Χώρες είχαν κατακτηθεί από έναν κακό τύραννο, το γίγαντα πολεμιστή Αζούλ Αζούλ. Τις νίκησε όλες μέσα σε μιά βδομάδα με τους μικροσκοπικούς αλλά τρομερούς στρατιώτες του, τους Σιρχανούληδες, που μοιάζαν με κατσαρίδες. Ο γίγαντας ένωσε δεκαπέντε Ξεχασμένες Χώρες σε ένα κράτος και έβαλε γιά αρχηγό ένα τεράστιο μωρό που το είχε γεννήσει ο ίδιος μέσα απ΄το ρουθούνι του. Μετά, έφυγε για καινούριους πολέμους και κατακτήσεις.

Το μωρό λεγόταν Πεζελντάν Ιτς Σαπουνέ Μπουλντόγκ. Όταν γεννήθηκε ήταν εξήντα πέντε χρονών και έπειτα από μιά ώρα ζύγιζε χίλια εξακόσια πενήντα κιλά! Το μωρό-παππούς ενδιαφερόταν μοναχά γιά το φαγητό και γιά το πως θα εμποδίσει άλλους να πάρουν τη θέση του. Γι αυτό είχε ξαμολήσει σ΄όλη τη χώρα εκατομμύρια Σιρχανούληδες γιά να προσέχουν τους κατοίκους μήπως ξεσηκωθουν και το διώξουν.

Το "Λευκό Τριαντάφυλλο" δε τα ήξερε όλ΄αυτά και συνέχιζε το δρόμο του ήσυχα και αργά πάνω στη σκουριασμένη και χορταριασμένη γραμμή. Ο υπολογιστής του όμως κατάλαβε ότι λίγο πιό κάτω οι γραμμές ήταν κομένες και άρχισε να ελαττώνει την ταχύτητα. Το τρένο φρέναρε, βγάζοντας ένα μικρό σύννεφο από σπινθήρες, και βρέθηκε περικυκλωμένο από τους λιλιπούτειους Σιρχανούληδες που το σημάδευαν με τα επικίνδυνα όπλα τους.

Λίγο πιό πέρα, πάνω σ΄ένα λόφο, απλωνόταν η μεγάλη πρωτεύουσα Πράζαντακ, μιά πόλη με μακρόστενους, πολύχρωμους πύργους. Στον ουρανό της πετούσαν χιλιάδες μηχανές που κατασκόπευαν και την παραμικρή ύποπτη κίνηση των κατοίκων. Ακούστηκαν τρομπέτες και μιά τεράστια μηχανή με πολλές κεραίες που στις κορφές τους ανέμιζαν σημαίες σε διάφορα σχήματα, άρχισε να κατηφορίζει το λόφο και να έρχεται προς το περικυκλωμένο τρένο. Πάνω στη μηχανή, σ΄ένα μεγάλο και παχύ καναπέ με αφράτα μαξιλάρια, ήταν ξαπλωμένος ένας φοβερός όγκος, το γιγάντιο μωρό, ο Πεζελντάν Ιτς Σαπουνέ Μπουλντόγκ!

Το μωρό, αν μπορούσε κανείς να το πει μωρό, ήταν ντυμένο στα μπλε και στα ροζ. Ανάμεσα στα σγουρά μαλλιά του φτεροκοπούσαν πεταλούδες, ενώ στο ένα του χέρι κρατούσε και στριγφογύριζε μιά μεγάλη κουδουνίστρα που έβγαζε ένα εκνευριστικό θόρυβο. Όσο γιά το στόμα του, ήταν μπουκωμένο με λουκάνικα και μπιφτέκια...
Ένας στρατηγός με μεγάλα μουστάκια, φορτωμένος παράσημα από το λαιμό ως τα γόνατα, ανέβηκε βιαστικός με μιά σκάλα πάνω στη μηχανή, λύγισε το σώμα του κάνοντας μιά κωμική υπόκλιση και είπε:
- Μεγάλε μου Πεζελντάν, μόλις συλλάβαμε μιά αρχαία ατμομηχανή. Τι επιθυμείτε να την κάνουμε;
- Σέλω να την καταπιώ!, συλλάβισε με το μπουκωμένο στόμα του το μωρό.
- Μα, Μεγαλειότατε, είναι φτιαγμένη από σκληρά σίδερα και ατσάλι. Μπορεί να σπάσετε τα δόντια σας και να βαρυστομαχιάσετε, προσπάθησε να του αλλάξει τη γνώμη ο στρατηγός.
- Τότε, να τη βλάσετε πλώτα, απάντησε το μωρό και το στομάχι του άρχισε να γουργουρίζει τόσο δυνατά που μερικοί Σιρχανούληδες κατουρήθηκαν από το φόβο τους.
- Για πες της να έλθει λίγο πιό κοντά, στλατηγέ, τη βλέπω λίγο θολά, είπε πάλι το μωρό.
Ο στρατηγός κατέβηκε γρήγορα, στάθηκε δίπλα στο "Λευκό Τριαντάφυλλο" και διέταξε, σηκώνοντας το δάχτυλό του που ήταν φορτωμένο με δαχτυλίδια:
-Πανάρχαιο μηχάνημα, πλησίασε κοντύτερα στο Μεγαλειότατο Πεζελντάν!
Η ατμομηχανή υπάκουσε.
- Από πού έρχεσαι; ρώτησε ο στρατηγός.
- Τσουφ, απάντησε το τρένο.
- Τσουφ; Τί πάει να πει "τσουφ";
- Μήπως μιλάει ξένες γλώ-γλω-γλώσσες; ρώτησε βαριεστημένο το μωρό.
Ο στρατηγός έβαλε το χέρι του γιά αντήλιο, κοίταξε ψηλά προς το μωρό και, μην έχοντας τι άλλο να προτείνει, είπε:
- Μεγαλειότατε, μιλείστε του ανάποδα, μήπως καταλάβει...
- Θα το λωτήσω από πού έλχεται και πως το λένε!, φώναξε το μωρό και έξυσε το κεφάλι του, αναστατώνοντας τις πεταλούδες. Λοιπόν: Σεπ σαμ όπα ουπ, αισεχρέ αικ σωπ εσ ενέλ;
- Φουστ, απαντησε το τρένο, αναποδογυρίζοντας τη λέξη "τσουφ".
- Στλατηγέ, κατάλαβες τί είπε; φώναξε το μωρό.
- Όχι, Μεγαλειότατε, δυστυχώς, απάντησε εκείνος.
- Κουβαλείστε το στην πόλη, διέταξε το μωρό και όλοι τσακίστηκαν να εκτελέσουν τη διαταγή.

Η ατμομηχανή μεταφέρθηκε στη στρατιωτική βάση της πόλης και τη δέσαν με χοντρές, ατσάλινες αλυσίδες. Το "Λευκό Τριαντάφυλλο" έμεινε ακίνητο και σιωπηλό εκείνο το βράδυ. Κατά τα ξημερώματα, ο υπολογιστής του μονολόγησε μελαγχολικά:
- ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΘΛΙΒΕΡΑ ΚΑΙ ΑΝΟΗΤΑ ΟΛ΄ΑΥΤΆ...
Μετά, ακούστηκε ένα βούισμα μέσα στο σώμα του τρένου και πυκνές τούφες καπνού το σκέπασαν. Όταν ο καπνός διαλύθηκε, το "Λευκό Τριαντάφυλλο" είχε εξαφανιστεί.

Κάποιοι είπαν ότι το ξανάδαν. Ένας είπε ότι το είδε να κυλάει μέσα στο Ουράνιο Τόξο, ένας ναυτικός επέμενε πως το είδε στον ωκεανό να ταξιδεύει πάνω στο γυαλιστερό σώμα μιάς λευκής φάλαινας... Και ένα κοριτσάκι είπε ότι το συνάντησε στις σελίδες ενός παιδικού βιβλίου που είχε τον τίτλο "Οι Ξεχασμένες Χώρες"...

Tα "Πρωινάκια" "κάνουν κοιλιά"...

2008-04-05T15:01:00.000-07:00

Μιά, εκ βαθέων, μικρή εξομολόγηση γιά τις επισκέπτριες (και, προφανώς, ολίγιστους αρσενικούς επισκέπτες) αυτού του blog.

Eίναι σαφές ότι τα "Πρωινάκια" έχουν "κάνει κοιλιά" τον τελευταίο καιρό. Θα πω τους λόγους. Δούλεψα 20 χρόνια με παιδικά προγράμματα στην τηλεόραση της γηρασμένης και αιωνίως μπερδεμένης ΕΡΤ. Όλος μου ο εαυτός, όλες μου οι σκέψεις ήταν προσανατολισμένες προς τα κει. Είχα βρει ένα τρόπο να διοχετεύω όλες τις ιδέες που έρχονταν στο κεφάλι, σε ιστορίες και πράγματα γιά παιδιά. Με το δικό μου τρόπο. Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν μοναχά γι αυτά. Είχα φρούδες ελπίδες πως μπορούσαν και οι μεγάλοι ν΄ακούν, και το έκαναν μέχρι κάποιου σημείου. Στη χώρα μας όμως αυτό το είδος δεν περνάει. Τα παιδικά προγράμματα θεωρούνται προϊόν "της πλάκας", και, δυστυχώς, η "προσφορά" αποδεικνύει πως είναι. Οικογενειακή ζώνη δεν υπάρχει. Έτσι, το κοινό είναι λιγοστό και τα παιδιά έλκονται όλο και περισσότερο από άλλα πράγματα πιά. Στο τέλος, αισθάνεται κανείς σα ρομαντικός Δον Κιχώτης... Μιά μοναξιά. Ε, κάποια στιγμή δεν ήθελα να αντέχω άλλο και τα παράτησα. Το blog προέκυψε εκ του μηδενός, όταν όλα είχαν τελειώσει μέσα μου. Όχι οι ιδέες, αλλά η διάθεση. Απλά, σκέφτηκα πως είναι κρίμα να καταπιεί το σκοτάδι όλο αυτόν το μεγάλο όγκο δουλιάς (με ιώτα).

Υπάρχει όμως ένας εγωισμός και με τα blogs. Οι επισκέπτες/τριες περνάν, στην καλύτερη περίπτωση, βλέπουν, ακούν και αποχωρούν χωρίς να μιλήσουν. Δε το θεωρούν, δα, απαραίτητο. Εκεί, αρχίζει η δεύτερη πράξη της μοναξιάς... Όπως και νά΄ναι, τα "Πρωινάκια" συνεχίζουν. Απλά, η φωτιά των άλλων 5 blogs είναι πολύ μεγάλη, πολύ δυνατή και πολύ απογειωτική, αυτή τη στιγμή...

στιγμιότυπο από ένα φανταστικό περίπατο...

2008-03-28T12:16:00.000-07:00

(Τι έλεγε το πιό γκρινιάρικο ξύλινο κουκλάκι του κόσμου στην Πούμια, στη διάρκεια ενός περίπατου, όπως αποθανατίστηκαν στις παραπάνω δυό φωτογραφίες)

- Ε σύ, με το κόκκινο αγκυροβολημένο φως στο μέτωπό σου, μ' ένα μπέρδεμα λέξεων, κουβάρι ανάκατο, πάρε το νήμα και ξετύλιξέ το, μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους του Λαβύρινθου, αν βεβαίως δε φοβάσαι. Ακούς το θηρίο που μουγκρίζει; Τ' ακούς που δε βολεύεται, ανεβαίνοντας ξυπόλητο στο ταβάνι για να παρατηρήσει το αντιφέγγισμα κινήσεων, λεκτικών χειρονομιών, ηλεκτρονικών αγγιγμάτων; Η ησυχία είναι εξάγωνη, ελάχιστα πράγματα κινούνται. Όλοι οι διάδρομοι κοιμούνται βαθιά με μισάνοιχτα στόματα και βγαίνουν τα όνειρα, σα τυφλές κάμπιες, το ένα πίσω απ' το άλλο. Η ησυχία είναι χνουδωτά εξάγωνη, ήθελα να πω. Καταπίνει και ελάχιστα ακούγεσαι, μιά κι έχεις ανέβει πάνω στο κεφάλι σου και μιλάς ως Πυθία, "κατθαίσκεσθε υάκινθος πόσσι-πόσσι. Αράν, άρπακες ανήτω συναέρραισθ' απάλαισι χερσίν". Λέξεις μαβιές, δίπλα σε φθοριούχες, αγκαλιασμένες με φασουλομαγκίτικα, παραδίπλα σε φωσφορίζουσες σε πορτοκαλιούς τόνους, γιατί;
Εγώ, το πιό γκρινιάρικο ξύλινο κουκλάκι του κόσμου, μπερδεμένο μέσα σε ρινίσματα σιδήρου, κινώ το νήμα κι ας έχει γόρδιους κόμπους με ζουληγμένα πόδια πουλερικών, κι ας αντιδράει (το νήμα, εννοώ) σπασμωδικά, μόνο όταν το τραβήξω απότομα. Γιατί το νήμα μπορεί να πιστεύει ότι θα βρει την έξοδο του Λαβύρινθου και θα υψωθεί ντούρο σ' έναν αέρα που θα μυρίζει λιγοθυμισμένα αγριολούλουδα και τότε, ίσως και να μιλήσουμε κανονικά, χωρίς να παίζουμε με τις λέξεις...

Apologies...

2008-03-28T12:08:00.000-07:00

Ζητώ συγνώμες πολλές που έχω παραμελήσει τα "Πρωινάκια" προς όφελος των άλλων blogs μου. Θα επανορθώσω το ταχύτερο...

2008-03-28T12:03:00.000-07:00

(αναμείνατε στις οθόνες...)

Σύντομα στις οθόνες σας...

2008-03-12T12:40:00.000-07:00

Έ-ε-έρχεται ο Sapounius Tsouzi...

O Τρίκι Κρικ και ο Φριξ - παιχνίδια μιάς φιλίας...

2008-02-22T02:44:00.000-08:00

( Το blog Πρωινάκια έμεινε αρκετό καιρό στεγνό, χωρίς να τροφοδοτηθεί με καινούριο υλικό. Μεγάάάλο σφάλμα! Επανέρχομαι λοιπόν...)

Ο κύριος αριστερά, ονομάζεται Τρίκι Πρικ (ή Κρικ). O άλλος κύριος, δεξιά, λέγεται Φριξ. Είναι, και οι δυό, ακαθορίστου ταυτότητας (αν και ο Φριξ δήλωνε πως ήταν μικρογραφία ενός δράκου) και συμμετείχαν, καθημερινά, στο "παιδικό" τηλ/κό πρόγραμμα "Πρωινάκια" στην ΕΤ1. Το πρόγραμμα παρουσίαζε, έγραφε, έπαιζε ότι κινούνταν, ζωγράφιζε, σκηνογραφούσε κτλ., κτλ., ο Κώστας Λαδόπουλος που πληκτρολογεί αυτή τη στιγμή αυτές τις γραμμές.

Ο Τρίκι ήταν ένα διαμορφωμένο γάντι με το ένα χέρι του Κ.Λ. μέσα και ο Φριξ ήταν μιά λαστιχένια, μικρή "δαχτυλόκουκλα" που παίζεται βάζοντας μέσα της το δείκτη του χεριού. Ο Κ.Λ. δηλαδή, έπαιζε αυτές τις δυό κούκλες ταυτόχρονα, κάνοντας και τις φωνές τους.

Ο Τρίκι ήταν γκρινιάρης, κατσούφης, υποχονδριακός.

Φριξ ο Δράκος

O Φριξ ήταν παμπόνηρος, παιχνιδιάρης, πολυμήχανος, γρήγορος, πειραχτήρι. Το μεγάλο του πρόβλημα, ήταν κοντός... Όταν είναι μόνος και δε τον ακούει κανείς, μουρμουρίζει το μελαγχολικό τραγουδάκι:

Άλλος ψηλός, άλλος κοντός

κι εγώ, μία σταλίτσα...

Ήθελα νά'μαι σα βουνό

κι είμαι σα πασχαλίτσα...

Μέχρι να καταφέρω να μάθω (...) να κατεβάζω video, σας δίνω κάποια παραδείγματα από μονολόγους και διαλόγους των δυό τους.

ΦΡΙΞ: Aααχχχ, σκέψου λέει να ήμουνα τόσο ψηλός που το κεφάλι μου να χωνόνταν μέσα στα σύννεφα και να έβγαζα φωτιές απ' το στόμα μου και να με φοβόνταν όλοι! Θα μ' έβλεπε ο Τρίκι Πρικ και θα πάθαινε τρικολίτσα. Ξέρετε τι είναι η τρικολίτσα; Τρικολίτσα είναι η κεφαλοντούπα. Δε ξέρετε όμως τι θα πει κεφαλοντούπα... Εεε, να σας εξηγήσω. Όταν βλέπει κανείς κάτι παράξενο, μπορεί να κατρακυλήσει το φρύδι και να πάει να σταθεί κάτω απ' τη μύτη και να είναι σα μουστάκι. Η μύτη όμως δε θέλει να έχει ένα φρύδι από κάτω της και γι αυτό, βγαίνει απ' τη μύτη ένα σουληνάκι. Δε το λεν σουληνάκι, σωληνάκι το λένε, αλλά εμένα μ' αρέσει να λέω σουληνάκι. Βγαίνει λοιπόν μέσα απ' τη μύτη και καταβρέχει το φρύδι κι αυτό υγραίνεται και ξεκολλάει και πάει παρ΄κάτω. Όταν πάει παρακάτω φτάνει στο στόμα, αλλά επειδή κανείς δε θέλει να μασάει να μασάει ένα φρύδι, ούτε δυό βέβαια, φεύγει κι από κει, βγάζει ποδαράκια και γίνεται καπνός! Πού πάει, δε ξέρω, πάντως μένει κανείς με ένα φρύδι. Καταλάβατε; Όχι; Ααα, δε μπορώ να το πω πάλι...

(φεύγει)

_______________________________________________________

Τρίκι Πρικ και Φριξ

Φριξ: ...άειντε λοιπόν, να παίξουμε τα φανταστικά ζώα και να μαντεύουμε τι είναι. Ξεκίνα εσύ πρώτος...

Τρίκι: Μαρκαφόν Ισμπριδάμπουλος. Τί είναι;

Φριξ: Δε...δε ξέρω...

Τρίκι: Ο Μαρκαφόν Ισμπριδάμπουλος είναι μιά πεταλουδίτσα που ζει μέσα στα φτερά των πελεκάνων.

Φριξ: Και τι κάνει εκεί μέσα;

Τρίκι: Δε ξέρω. Τον ρώτησα αλλά δεν ήθελε να μου πει...

Φριξ: Aαα, δε γίνεται έτσι. Πρέπει να ξέρεις και τι κάνει.

Τρίκι: Ε, καλά. Να πάω να τον ρωτήσω... (κάνει να φύγει)

Φριξ: Στάσου, πού πας; Αφού παίζουμε. Που ν' ανεβαίνεις τώρα πάνω στα καμπαναριά να ρωτάς τους πελεκάνους. Άσε, δε πειράζει. Εγώ τώρα! Νεφούδια Ζαλατρόν! Αυτοί είναι τραγουδιστές!

Τρίκι: Στάσου, τί τραγουδιστές; Με ζώα παίζουμε, όχι με ανθρώπους...

Φριξ: Mα, δεν είναι άνθρωποι, έντομα είναι. Έντομα τραγουδιστές!

Τρίκι: Δε καταλαβαίνω. Και, τί κάνουν;

Φριξ: Τί κάνουν; Εεε... τραγουδάνε. Ναι, βέβαια, τραγουδάνε. Αυτοί πάνε πέντε-πέντε. Στέκονται πάνω στα κεφάλια των φαλακρών, αυτών που δεν έχουν μαλλιά και τραγουδάνε. Όταν ξαναδείς φαλακρό άνθρωπο, πήγαινε κοντά στο κεφάλι του και θα τους δεις.

Τρίκι: Ποιούς θα δώ;

Φριξ: Τους Νεφούδια Ζαλατρόν, παιδάκι μου. Δε παρακολουθείς τι σου λέω; O κάθε φαλακρός άνθρωπος έχει πέντε Νεφούδια Ζαλατρόν στο κεφάλι του που τραγουδάνε.

Τρίκι: Μα, έχω δει πολλούς φαλακρούς αλλά δεν είδα έντομα πάνω στο κεφάλι τους...

Φριξ: Αφού κρύβονται, πώς θα τους δεις;

Τρίκι: Δηλαδή, πώς κρύβονται πάνω σε μιά φαλάκρα;

Φριξ: Πώς κρύβονται; Ναι, βέβαια, πώς κρύβονται;... Στάσου, τώρα πας να με μπερδέψεις. Κρύβονται γιατί, εεε..., μόλις τους κοιτάξεις, πέφτουν και οι πέντε μπρούμητα και...και...επειδή είναι πολύ πλακέ το σώμα τους, δε φαίνονται!.Ή μάλλον όχι, στάσου! Είναι μπρούμητα όλη μέρα και σηκώνονται όρθιοι τα βράδυα, όταν οι φαλακροί πέφτουν να κοιμηθούν. Τότε σηκώνονται και αρχίζουν τα τραγούδια τους...

Τρίκι: Και τί τραγούδια λένε;

Φριξ: E, ηπειρώτικα, καντσονέτες, τέτοια...

Τρίκι: Τα έντομα λένε ηπειρώτικα τραγούδια; Ότι σου κατέβει στο κεφάλι λες.

Φριξ: Α, μη μου λες έτσι εμένα. Αφού τα έχω ακούσει. Και έχουν και φωνές, ε, τρομερές φωνές!

Τρίκι: Και αυτοί που κοιμούνται δίπλα στους φαλακρούς. πώς τους παίρνει ο ύπνος;

Φριξ: Ε, κοίταξε, στην αρχή τραγουδάν νανουρίσματα και μετά, όταν περάσει η ώρα, αρχίζουν τα πανηγύρια!

Τρίκι: Α, έτσι...

Φριξ: Κοκορέτσι! Ναι, έτσι. Δε με πιστεύεις; Έλα τώρα, η σειρά σου!

Τρίκι: Υδροκαπάκια η Ψυχοβγαλτική! Αυτή ζει μέσα στις πολυθρόνες και καλλιεργεί λουλούδια. Είναι ένα μοβ σκουληκάκι, έτσι λίγο μακρόστενο, μ΄ένα κόκκινο, σα φιόγκο, στο κεφάλι της. Ναι, που λες, καλλιεργεί λουλούδια που θέλουν πολύ ίσκιο και υγρασία. Οι πολυθρόνες είναι ότι πρέπει γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που σπάνια σηκώνονται απ' αυτές, γιατί βλέπουν πολύ τηλεόραση, και όταν κάθεται κανείς πολύ δημιουργεί υγρασία από κάτω του και είναι ότι πρέπει γι αυτά τα λουλούδια.

Φριξ: Ναι, καλά, αλλά το σκουληκάκι η Υδροκαπάκια, τί κάνει εκεί;

Τρίκι: Τί θες να κάνει; Καμαρώνει τα λουλούδια της. Βγαίνει, λιάζεται και ξαναμπαίνει στη πολυθρόνα.

Φριξ: Kαι γιατί τη λένε Ψυχοβγαλτική;

Τρίκι: Έχει πάρει αυτό το επίθετο απ' τους προγόνους της που ζούσαν μέσα στις μπάμιες και ήταν συνέχεια κρυολογημένοι και γι αυτό έχουν αυτό το υγρό οι μπάμιες.

Φριξ: Tρίκι Πρικ, μ' έκανες με τα κρομυδάκια σήμερα. Νίκησες με την αξία σου! Πάμε να σε κεράσω ένα χυμό από αρτυμιδιέμπολους!

Τρίκι: Tί είν' αυτό πάλι;

Φριξ: Α, είναι ένας πολύ νόστιμος χυμός που βγαίνει απ' τα ανθάκια της αρτυμίδιας που φυτρώνει μέσα στα ηφαίστεια. Έχει γεύση μπιζελίνης και κακάου και όταν το πίνεις νιώθεις κάτι να σε γαργαλάει κάτω από τα πόδια σου και αυτό γίνεται γιατί...

(συνεχίζεται)

Παραμύθια της κούκλας (άλλες πληροφορίες)

2008-02-01T11:54:00.000-08:00

Θεατές από την ιστορία "Το τσίρκο" (α)

Θεατές (β)

Θεατές (γ)

"Φεγγαρόδοντααα, καρύδια σκιασμένα από λευκό ηβίσκοοο, πέτρες από νεκρές κοιλάδες, σπόροι θαλασσινών φυτών, καρφιά απ' το κρεββάτι του γίγαντα Ιντ...Πλησιάστε άνθρωποι, μετά από 100 χρόνια θα με ξαναδείτεεε..." - από την ιστορία "Πέντε κούκλες μες τον κήπο"

Eμπνευσμένο από το στίχο του Γ.Σεφέρη, "οι διανοούμενοι σκαρφαλώνουν επάνω στα κεφάλια τους" - από την ιστορία "Ο συγγραφέας που αγωνιζότανε να γράψει μιά ιστορία" - δεξιά, το σπίτι του, πολυκατοικία ενός ατόμου...

Η Πούμια και το ξύλινο κουκλάκι, από την ιστορία "Μπλεγμένες εικόνες"

Οι τρεις δημοσιογράφοι από την ιστορία "Τα δέντρα που γαύγιζαν"

Διαβάζοντας εδώ κι εκεί κάποια μικρά σχόλια για τα "Παραμύθια της κούκλας", βλέπω ότι συγκλίνουν σε δυό σημεία. Πέρα απ' το ότι θεωρούνται, απ' τους σημερινούς 30άρηδες σαν cult σειρά, λένε ότι τους τρόμαζαν, ιδίως το πρόσωπο της κούκλας και η φωνή της Όλιας Λαζαρίδου. Παίρνοντάς τα σαν αφορμή, συμπληρώνω με μερικά στοιχεία ακόμα...

Ομολογώ από την αρχή ότι με διακατέχει μιά "φοβία". To να είναι κανείς, ας πούμε, 30-34 χρονώ και να διαβάσει τι γράφει κάποιος που έκανε μιά παιδική σειρά πριν από 27(;) χρόνια, είναι επικίνδυνο, επικοινωνιακά.

α) Γίνονται κατευθείαν κάποιες αυτόματες αριθμητικές πράξεις στο μυαλό και εντοπίζεται, στο περίπου, η ηλικία του "δημιουργού".

β) Η ηλικία είναι, τουλάχιστο υποσυνείδητα, καθοριστική επικοινωνιακά. Στην καλύτερη περίπτωση, μπαίνει μπροστά κάποιος σεβασμός και ο σεβασμός περιορίζει την επικοινωνία. Προσέχει κανείς τι και πως το λέει. Έτσι, το πάρε-δώσε συρρικνώνεται. Με βάση τις εμπειρίες από το περιβάλλον μας, τοποθετούμε, συνήθως, τον άνθρωπο σ' ένα σκαλί, σ' αυτούς/ές που δε καταλαβαίνουν πιά, που πέρασαν στην άλλη όχθη του ποταμού. Είναι κρίμα, αλλά είναι ανθρώπινο.

Μέχρι εδώ, εξηγήθηκα, πάμε παρακάτω.

Ας πω μερικά λόγια ακόμα γιά την παλιά τηλεοπτική σειρά "Τα παραμύθια της κούκλας"

(τίτλος αφόρητα βαρετός γιά μένα, ήδη τότε). Οι λόγοι δεν είναι νοσταλγικοί. Δε με γοητεύει διόλου η νοσταλγία. Ούτε να υπερασπιστώ τη σειρά θέλω. Άλλωστε, δε θα είχε κανένα νόημα. Βρίσκω όμως πολύ ενδιαφέρον να τη χρησιμοποιήσω σα παράδειγμα, καλό ή κακό, γιά να πω κάτι σχετικά με το πως αντιλαμβανόμαστε στην Ελλάδα το θέμα των παιδικών βιβλίων/προγραμμάτων που απευθύνονται στα παιδιά.

Γιά να μη τραβήξει πολύ το θέμα, θα είμαι λακωνικός.

1. Υπάρχει ένας άκρατος συντηρητισμός στα θέματα των παιδιών. Ο χώρος κυριαρχείται από γυναίκες που αραδιάζουν "τρυφερότητες" (καμιά αντίρρηση γιά την έννοια), εμπνευσμένες από τις δικές τους περασμένες αναμνήσεις.

2. Οι γυναίκες σκέφτονται τελείως διαφορετικά από τους άντρες. Ελπίζω να μην υπάρχουν αντιρρήσεις γι αυτό, ειδάλλως θα χαθούμε...

3. Τα παιδιά, τουλάχιστο στις μικρές ηλικίες, περιτριγυρίζονται από γυναίκες (μητέρα, παιδικός σταθμός, πρώτες τάξεις Δημοτικού).

4. T' αγόρια γρήγορα εγκαταλείπουν τον κόσμο με τις νεράιδες, τις πριγκίπησσες, τα μικρά ζουμπουρλούδικα ζωάκια (δυστυχώς) και στρέφονται σε πιό "cool" και άγρια σύμβολα. Οι γυναίκες απορούν, αγωνίζονται να τα κρατήσουν αλλά, εις μάτην. Τα κορίτσια, κατά κανόνα, παραμένουν σταθερά, σα πιό λογικά πλάσματα.

5. Οι γραμμές, στο συναίσθημα αλλά και στις εικονογραφήσεις, κυριαρχούνται από τις καμπύλες. Χνούδια, χρώματα μαλακά ή τρομερά δυνατά και φωσφορίζοντα, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με τις στρατιές των κακοπληρωμένων ασχέτων που ενέσκηψαν.

6. Ένας πολύ σημαντικός παράγοντας που μας διαφεύγει : η αμερικάνικη βιομηχανία θεάματος, πάντα πρωτοπόρα στο να αυξήσει το τζίρο της, έχει περάσει, κυρίως από τη στιγμή που κατασκευάζεται το φιλμ "Βασιλιάς των λιονταριών" στη φάση, ένας τουλάχιστο απ' τους γονείς βλέπει/διαβάζει μαζί με το παιδί. Σ΄ότι αφορά τα φιλμς αυτό σημαίνει, τουλάχιστο, διπλασιασμό των εισιτηρίων. Η τάση αυτή συμπαρέσυρε και τους συγγραφείς παιδικών βιβλίων. Άρχισαν, σε σημαντική μεγαλύτερη κλίμακα από πριν, να γράφουν ιστορίες που ακουμπούσαν μεν τα παιδιά, αλλά δε τις βαριόντουσαν οι μεγάλοι.

Σ΄αυτή την οδό λειτούργησαν, εν μέρει, τα "Παραμύθια της κούκλας". Ένα παράδειγμα. Ο φιλάσθενος μικρός σκαντζόχοιρος Μπερμπεριάν Μαξιλαράκης, στρεφόταν στα θηλυκά ζώα που συναντούσε και τους έλεγε: "Κυρία, μήπως μπορώ να σας θηλάσω;" (αυτό, επειδή είχε χάσει τη μαμά του νωρίς και του έλειψε το μητρικό γάλα). Η ερώτηση αυτή δε κάνει τα μικρά παιδιά να αντιδράσουν. Η ερώτηση στρέφεται στους μεγάλους για να χαμογελάσουν.

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΣ.

Η κούκλα μου είχε δοθεί. Προσωπικά, δε μου έλεγε τίποτα. Είχε ένα πρόσωπο που παρέπεμπε σε ανέκφραστα παιδιά της "αστικής" τάξης. Δεν είχε καν το σκαμπρόζικο πρόσωπο των κουκλών που φέρναν οι ναυτικοί στις γυναίκες τους κι αυτές, τις τοποθετούσαν πάνω στους καναπέδες... Τα ζουμαρίσματα στο πρόσωπό της -που τρόμαζαν- ήταν οι αμήχανες κινήσεις και αυτόματες αντιδράσεις του υπερπαραδοσιακού και συντηρητικού οπερατέρ...

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΟΛΙΑΣ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ

Η Όλια έχει μιά απ' τις ωραιότερες γυναικείες φωνές στην Ελλάδα. Ήμουν ευτυχής που δέχτηκε να συνεργαστεί. Τ' αυτιά όμως των παιδιών ήταν συνηθισμένα, ή σε πράες "θείες", ή στις στριγκλιάρικες, δήθεν παιδικές φωνές που τυραννούν ακόμα τ' αυτιά τους... Η Όλια δεν άλλαξε καθόλου τη φωνή της. Μιλούσε, όπως θέλουν τα παιδιά να τους μιλάνε, εκτός απ' τις περιπτώσεις που αστειευόμαστε.

ΣΚΗΝΙΚΑ, ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ κλπ.

Τα σκηνικά, ζωγραφισμένα φόντα, ειδικές μικροκατασκευές, εύρεση και αγορά παιχνιδιών κλπ. γίνονταν από έναν άνθρωπο, εμένα. Η σειρά φτιάχτηκε με την ψυχή στο στόμα. Κάθε εβδομάδα χρειαζόταν μιά καινούρια ιστορία, πλαισίωσή της από ότι χρειαζόταν, γύρισμα, σπικάζ, μοντάζ, μουσική, εμφανίσεις φιλμ κλπ. Όλ' αυτά, επί 52 εβδομάδες, όσα και τα επεισόδια της σειράς.

Κλείνοντας, υπόσχομαι ακόμα μιά φορά, να κατεβάσω μερικά επιλεγμένα επεισόδια.

Η Πινγκ και το ναυτάκι στην Ούλτραμαρίνα...

2008-01-21T15:12:00.000-08:00

(της Μαρ .Δερ.)

Η Πινγκ ζει σε μιά χώρα που δεν έχει ήλιο. Ο ήλιος έχει αρρωστήσει. Τον βασανίζουν ψηλοί πυρετοί και τον τελευταίο καιρό έχει τραβηχτεί στη χώρα των Πάγων. Πίνει συνέχεια αναψυκτικά με δυνατές μέντες γιά να γίνει καλά.
Οι άνθρωποι έχουν φύγει γιατί δεν άντεχαν το σκοτάδι. Έμεινε μόνο η Πινγκ κι ένα ναυτάκι που το πλοίο του είχε βυθιστεί.
Η Πινγκ ζει μέσα σ' ένα κοχύλι και περιμένει με λαχτάρα τον ήλιο να γυρίσει. Κοιτάζει μακριά, πολύ μακριά, προσπαθώντας να δει πίσω απ' τις ψηλές κορφές των βουνών, πέρα απ' τα σύννεφα, καλώντας με τη σκέψη της το φως. Είναι λυπημένη η Πινγκ αλλά δε χάνει τις ελπίδες της. Χρειάζεται όμως λίγη παρέα και το ναυτάκι έχει πάντα κλειστή τη πόρτα του. Ακούγονται μόνο τα λυπητερά του τραγούδια που μιλάν πάντα για το χαμένο καράβι του.

Θάλασσα, μαυροθάλασσα, δως μου το καραβάκι,

τι το κρατάς πιά, άσπλαχνη, μες την υγρή αγκαλιά σου;

Βγάλτου του τα φύκια απ' τα πανιά και διώξε τις λειχήνες,

κουράστηκα να σεργιανώ στη χάρτινη τη βάρκα

Τ' ακούω το καράβι μου που όλο με φωνάζει,

έλα ναυτάκι, πάρε με γιατί έλειωσα στο βούρκο,

με ζάρωσαν τα βάσανα, με πνίξανε τ' αλάτια,

θέλω ξανά να χτυπηθώ με άγριες τρικυμίες

Λευτέρωσέ το θάλασσα, ή πάρε με κι εμένα,

κουράστηκα να σεργιανώ στη χάρτινη τη βάρκα...

Το ναυτάκι δεν αφήνει την Πινγκ να μπει στο δωμάτιό του, γιατί φοβάται μήπως γελάσει μαζί του. Γιατί το δωμάτιό του είναι μιά μικρή θάλασσα από δάκρυα κι εκείνος είναι μέσα σε μιά χάρτινη βαρκούλα που πηγαίνει πέρα δώθε. Εκείνη όμως δε το ξέρει.

Η Πινγκ καταφέρνει ν' αντέχει το σκοτάδι αλλά δεν αντέχει ν' ακούει τα λυπημένα τραγούδια του μικρού ναύτη. Πηγαίνει και στέκεται έξω απ' την κλειστή του πόρτα.

- Ναυτάκι, έχω ανάγκη να μιλήσω μ' έναν άνθρωπο... Μ' αφήνεις να μπω;

- Όχι Πινγκ, δε πρέπει ποτέ να μπεις στο δωμάτιό μου...

- Μα, εγώ σ' αγαπώ! Θέλω να είμαστε μαζί και να μιλάμε. Γιατί να είσαι πάντα κρυμένος πίσω από μιά κλειστή πόρτα;

To ναυτάκι δεν απάντησε. Ακούστηκε μόνο ένα μικρό πάφλασμα κι η Πινγκ παραξενεύτηκε.

- Ναυτάκι, τί ήταν αυτό;

- Άσε με Πινγκ, άσε με μονάχο στα χάρτινα ταξίδια μου...

- Μα, ναυτάκι, γιατί; ψιθύρισε πικραμένη η Πινγκ.

- Μικρή μου ηλιαχτίδα, έλα κοντά μου..., ακούστηκε μιά βελούδινη φωνή. Ήταν η σκιά του παππού της που είχε πεθάνει πριν από χρόνια αλλά εμφανιζόταν κάθε που το μικρό κοριτσάκι ήταν λυπημένο.

- Γιατί είναι τόσο δύσκολη η αγάπη, παπού;

- Τα πιό όμορφα λουλούδια φυτρώνουν στ' απόμερα μέρη, μικρή μου Πινγκ. Γιά να τα φτάσουμε πρέπει να πιστεύουμε ότι θα τα βρούμε, και νά'μαστε προετοιμασμένοι γιά τις δυσκολίες. Θα γρατζουνιστούμε, θα πονέσουμε, θα ματώσουμε, αλλά η λαχτάρα να φτάσουμε ως εκεί είναι ίσως πιό σημαντική κι απ' τα ίδια τα λουλούδια...

- Παππού, τα λόγια σου είναι πάντα μπερδεμένα αλλά πέφτουν σα σταγόνες μέλι στη καρδιά μου. Τί να κάνω γιά να σταλάξω λίγο μέλι στη ξεραμένη καρδούλα του μικρού ναύτη;

- Ο μικρός ναύτης έχει τόση λαχτάρα να βρει το βουλιαγμένο καράβι του που της αγάπης το πουλί δε μπορεί να φτεροκοπήσει μέσα του.

- Μα, πως γίνεται να μη θέλει να μιλήσει και να ελαφρώσει τον πόνο του;

- Δε θέλει παρηγοριά, γιατί η παρηγοριά είναι γι αυτόν σα να παραδέχεται ότι δε θα ξαναδεί το καράβι του...

Η Πινγκ παρακάλεσε τον παππού της να βοηθήσει το μικρό ναύτη να ξαναβρεί το καράβι του, αλλά εκείνος της είπε πως δεν έχει τέτοια δύναμη. Υποσχέθηκε όμως να του βρει ένα άλλο καραβάκι. Μετά, χάθηκε...

ΤΟΥΟΥΟΥ...τουουου..., ακούστηκε ένα μακρινό σφύριγμα.

"Το τρενάκι! Ίσως φέρνει καλά νέα", χοροπήδησε η Πινγκ και έτρεξε στις γραμμές. Στάθηκε εκεί να το περιμένει και σκεφτόταν, "όλα θα παν καλά! Κάποια μέρα θα γυρίσει πάλι ο ήλιος κι ο παππούς θα βρει ένα καινούριο καραβάκι και το ναυτάκι θ' ανοίξει τη πόρτα του και τότε, θά'μαστε μαζί και θα κάνουμε ατέλειωτα ταξίδια και θα μας δροσίζει τα μέτωπα ο θαλασσινός αέρας και όλα θα κολυμπάνε μέσα στο φως και...αχ...

- "Γειά σου, Πινγκ"της είπε το τρενάκι μέσα στους ατμούς του. "Με κάνεις τόσο χαρούμενο που πάντα με περιμένεις όταν έρχομαι".

- "Είδες τον ήλιο;", ρώτησε ανυπόμονη η Πινγκ. "Τί σου είπε; Του κατέβηκαν οι πυρετοί,"

- "Α, έτσι κι έτσι. Το μέτωπό του έκαιγε προχτές σα καμίνι. Μού'λεγε πως βαρέθηκε να κυλιέται στους πάγους, αλλά ακόμα είναι πολύ αδύναμος και ασθενικός για ν' αντέξει να σκαρφαλώσει στον ουρανό".

- "Τον κακομοίρη", έκανε η Πινγκ κρύβοντας το πρόσωπο μέσα στα χέρια της. "Πως θά'θελα να πήγαινα για λίγο κοντά του...Δε μπορώ νά'ρθω μαζί σου όταν θα γυρίσεις;"

- "Α, Πινγκ, τί είν' αυτά που λες; Εκεί ψηλά κάνει ένα τρομερό κρύο. Δε θ' αντέξεις ούτε λεπτό! Σκέψου, η ανάσα του ήλιου παγώνει αμέσως!"

- "Μμμ. καταλαβαίνω", κατέβασε μελαγχολικά το κεφάλι η Πινγκ. "Κι ο υπόλοιπος κόσμος, τί κάνει; Πώς τα καταφέρνουν χωρίς ήλιο;"

Το τρενάκι της διηγήθηκε πως όλοι οι άνθρωποι αισθάνονταν άσχημα. Σε μερικά μέρη είχαν κατασκευάσει τεράστιους μεταλλικούς ήλιους που τους κρεμούσαν ανάμεσα σε ψηλούς πύργους κι αυτοί ακτινοβολούσαν φως και ζέστη. Τί να το κάνεις όμως; Τίποτα δε μπορεί να συγκριθεί με το φως του μεγάλου μας φίλου...

- "Το ναυτάκι; Τί κάνει το ναυτάκι; Άνοιξε καθόλου τη πόρτα του;", ρώτησε με ενδιαφέρον το τρενάκι.

- "Αχ, όχι. Όπως τα ήξερες τα πράγματα, έτσι είναι ακόμα. Πάντα κλεισμένο στο δωμάτιό του και τραγουδάει. Ακούγονται και κάτι παφλάσματα, αλλά δε ξέρω τι είναι..."

- "Πες του, χαιρετίσματα και κουράγιο από μένα. Μη στεναχωριέσαι Πινγκ, όλα θα περάσουν κάποια στιγμή και τότε, θα πάω κι εγώ να με βάψουν κίτρινο με λουλούδια. Βαρέθηκα το μαύρο χρώμα μου. Όμως, σ' αφήνω τώρα. Την άλλη βδομάδα θα έρθω πάλι και, ίσως νά'χω καλύτερα νέα".

- "Μακάρι", αναστέναξε η Πινγκ. "Γειά σου, τρενάκι, καλό ταξίδι και, να προσέχεις!"

Έφυγε το τρενάκι μέσα σε τούφες καπνού.

Η Πινγκ έριξε μιά ματιά στην πόρτα του μικρού ναύτη. Δεν ακουγόταν τίποτα από μέσα. Ίσως και νά'χε αποκοιμηθεί. Πώς θα περνούσαν οι ώρες; Σκέφτηκε να τρυπώσει στη ζέστη του κοχυλιού της...

Όταν η Πινγκ είχε αποκοιμηθεί, ακούστηκε μιά απαλή και ασυνήθιστη μουσική. Ήχοι από φλάουτα χάιδεψαν το σκοτάδι κι ένας χορός άρχισε από δυό λεπτές μπλε σιλουέτες, μέσα σ' ένα ζευγάρι ολόχρυσα παπούτσια μπαλέτου.

Η πόρτα του μικρού ναύτη που ήταν τόσο καιρό κλειστή άνοιξε και το μελαγχολικό του πρόσωπο ξεπρόβαλλε. Κοίταξε απορημένος και μαγεμένος. Βγήκε έξω, έτρεξε και στάθηκε δίπλα στα χρυσά παπούτσια που σταμάτησαν τις κομψές κινήσεις τους. Ο μικρός ναύτης τους είπε διστακτικά:

- "Τι υπέροχος που ήταν ο χορός σας... Είσαστε αδελφές;"

- "Αδελφές;", χαχάνισαν εκείνα. "Είμασατε τα παπούτσια χορού μιά μπαλαρίνας!"

- "Μιάς μπαλαρίνας; Και πού είναι η μπαλαρίνα;, παραξενεύτηκε ο μικρός ναύτης.

- "Ψηλά! Αν κοιτάξεις ψηλά, ίσως δεις το κεφάλι της!"

Ο μικροσκοπικός ναύτης γύρισε το κεφάλι του, τόσο που τον πόνεσε ο λαιμός του.

- "Είναι τόσο ψηλή; Ή, μάλλον, είμαι εγώ τόσο κοντός; Μμμ, μάλλον... Με συγκινήσατε τόσ πολύ που βγήκα να σας δω. Ξέρετε, δεν έχω βγει από το δωμάτιό μου τους τελευταίους τρείς μήνες..."

- "Τρείς μήνες;", απόρησαν τα παπούτσια, "και τί κάνεις εκεί μέσα;

- "Εεε,...δδεν έχει σημασία...κάτι δικό μου. Εσείς;"

- "Τι, εμείς;"

- "Να, εσείς τι κάνετε;"

- "Εμείς κάνουμε ασκήσεις, περιμένοντας τον ερχομό του ήλιου γιά να χορέψουμε πάλι, όπως πρώτα".

- "Πόσο σας ζηλεύω", είπε ο μικρός ναύτης, κοιτάζοντάς τα με μάτια που έκαιγαν. "Έχετε τόση χάρη όταν χορεύετε που, θαρρείς, δεν ακουμπάτε στο έδαφος... Έτσι χόρευα κι εγώ κάποτε..."

- "Μπα, είσαι κι εσύ χορευτής;",΄ρώτησαν τα δυό παπούτσια με λίγο περισσότερο ενδιαφέρον.

- "Όχι, εγώ είμαι ναυτικός. Εννοούσα ότι το καράβι μου χόρευε πάνω στα κύματα... Τί μυρίζει έτσι όμορφα;"

- "Το ύφασμά μας. Η μπαλαρίνα που μας φοράει λέγεται, Αίθρα των Ρόδων του Κρουζ. Είναι ένα πλάσμα αέρινο, σχεδόν διάφανο! Τα βράδυα, όταν μας βγάζει απ' τα πόδια της, μας ακουμπάει σ' ένα καλαθάκι γεμάτο μικρά μαξιλαράκια με λεβάντα και κόκκινα τριαντάφυλλα..."

Πωπώ, το ναυτάκι είχε καταμαγευτεί μ' όλ' αυτά που άκουγε. Η καρδιά του πήγαινε να σπάσει. Τέτοια συγκίνηση δε θυμόταν να είχε ξανανιώσει.

- "Με κάνετε πολύ ευτυχισμένο. Θά'θελα πολύ να'ρχόμουνα μαζί σας!"

- "Μαζί μας, εσύ; Ένας ναυτικός; Τί να κάνεις μαζί μας;"

- "Εεε, τίποτα. Μου φτάνει να σας βλέπω μόνο να χορεύετε..."

Τα παπούτσια κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και μετά του ρίξαν ένα βλέμμα, τελείως αδιάφορο.

- "Αν τόοσο πολύ το θέλεις, έλα. Μη περιμένεις όμως τίποτα από μας. Εμείς, μονάχα το χορό αγαπάμε, τίποτ' άλλο!"

- "Δε πειράζει", είπε δειλά το ναυτάκι. "Τα βράδυα, όταν θα κοιμάστε, εγώ θα κάθομαι έξω απ' το καλάθι και θα φυλάω το μυρωδάτο ύπνο σας..."

Kι έφυγε το ναυτάκι μαζί τους. Έφυγε σαν υπνωτισμένο, χωρίς να σκεφτεί τι άφηνε πίσω του...

Η Πινγκ ξύπνησε μετά από λίγο. Ξεπρόβαλλε απ' το κοχύλι της και το πρώτο που σκέφτηκε ήταν να πάει ως την πόρτα του μικρού ναύτη και να προσπαθήσει πάλι να του μιλήσει. Η πόρτα του όμως ήταν μισάνοιχτη... Μπήκε μέσα διστακτικά και είδε το δωμάτιο πλημμυρισμένο από δάκρυα και μιά χάρτινη άδεια βαρκούλα που αργοσάλευε... Τα μάτια της υγράθηκαν. Βγήκε έξω απελπισμένη, φωνάζοντας, "ναυτάκι...ναυτάκι, πώς μπόρεσες να φύγεις;"

- "Πινγκ", ακούστηκε η μαλακή φωνή της σκιάς του παππού της που ήρθε να την παρηγορήσει.

- "Παππού, το ναυτάκι δεν είναι στο δωμάτιό του..."

- "Το ναυτάκι έφυγε, Πινγκ. Αγάπησε δυό παπούτσια του χορού και έφυγε μαζί τους..."

- "Ώστε, είν' αλήθεια... Μή...μήπως είπε τίποτα γιά μένα;

- "Όχι, έφυγε σα να τον είχαν υπνωτίσει..."

- "Μα, πώς μπόρεσε να το κάνει αυτό;"

- "Όλοι κυνηγούν έν' αστέρι, Πινγκ. Καμιά φορά το αστέρι αυτό μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή, αλλά αν λάμπει πολύ είναι δύσκολο να το αποφύγει κανείς. Τα δυό άστρα που ακολούθησε το ναυτάκι θα το οδηγήσουν στην καταστροφή, εκτός κι αν προλάβει να καταλάβει τι λάθος έκανε. Πιστεύω πως θα το καταλάβει πριν χαθεί γιά πάντα γι αυτό, μην απελπίζεσαι. Δε θ' αργήσει να γυρίσει..."

- "Παππού, το πιστεύεις αυτό ή το λες για να με παρηγορήσεις;

- "Ο παππούς σου δε λέει ποτέ πράγματα που δε τα πιστεύει..."

Πέρασε πολύς; Λίγος καιρός; Η Πινγκ δε μπόρεσε ποτέ να καταλάβει. Κλεισμένη μέσα στο κοχύλι της ταξίδευε σε ατέλειωτους λαβύρινθους ονείρων, σε τόπους ζαρωμένους απ' το φύσημα των ανέμων, σε κίτρινες κοιλάδες που η ηχώ επαναλάμβανε το λυπημένο τραγούδι του ναύτη, σε βυθούς θαλασσών στρωμένους με κόκκινα κοράλια ώσπου, ένας κεραυνός χαράκωσε τ' όνειρό της και η βροντή, φωνάζοντας τ' όνομά της, την ξύπνησε!

Πετάχτηκε όρθια, βγήκε απ' το κοχύλι της και, τι να δεί;

TO NAYTAKI! TO NAYTAKI EIXE ΓΥΡΙΣΕΙ!

Έτρεξε σαν αστραπή κοντά του και τον κοίταξε, τρέμοντας. Τα τσουλούφια του μικρού ναύτη είχαν ασπρίσει λίγο, αλλά ήταν πάντα ο ίδιος. Τα ίδια μπλε μάτια, το ίδιο πρόσωπο που τώρα όμως έλαμπε!

- "Πινγκ, μη με ρωτήσεις πού ήμουνα... Βασανίστηκα πολύ, φαίνεται πως έτσι έπρεπε να γίνει... Τώρα όμως είμαι πάλι εδώ. Και τώρα πιά, δε θα ξανακλειστώ στο δωμάτιό μου. Κοίτα, τι με περίμενε..."

...και της έδειξε ένα καραβάκι. Ένα καραβάκι με κάτασπρα πανιά και γερά ξάρτια, που στεκόταν λίγο πιό πέρα.

- "Ω, παππού, είσ' ένας χρυσός άγγελος!", ψιθύρισε η Πινγκ.

- "Τί είπες;", ρώτησε το ναυτάκι.

- "Τίπο...ααα, κοίτα!...Ο ΗΛΙΟΣ! Ω, ΝΑΥΤΑΚΙ, Ο ΗΛΙΟΣ!!!"

Ήταν στ' αλήθεια ο ήλιος! Ένας τεράστιος δίσκος πού έβγαινε πίσω απ' το σκοτάδι. 'Ενας ήλιος κατάλαμπρος, χωρίς πυρετούς, μ' ένα φως που τά'κανε όλα διάφανα...

Και τώρα πιά πλέουνε μαζί, η Πινγκ και το ναυτάκι.

Πλέουνε μαζί στο νυσταγμένο αεράκι των μεσημεριών

και τ' αλάτι του πέλαγου τους δροσίζει τα μέτωπα.

Πλέουνε μαζί και γιά πάντα...

Παραμύθια της κούκλας (2)

2008-01-20T07:26:00.000-08:00

Το μωρό που δραπέτευσε...

Μιά φορά ήταν ένα μωρό που τις περισσότερες ώρες τις περνούσε με τη γιαγιά του και τον παπού του.
"Κούτσι, κούτσι, κούτσι, το μωρουδάκι", τό'παιζε η γιαγιά. "Μπούτσι, μπούτσι, μπούτσι, το μαγουλάκι του... Τί θέλει το μωρό μου, τί θέλει;...Κουπεπέ, κουπεπέ, ο παπούκας του έρχεται..."
Eρχόταν ο παπούκας και άρχιζε τα δικά του, ήταν και Ανατολίτης.
"Ώπα, ώπα, όπλες, το μπισμπιρίκι μου... Τι θέλει το σκότι μου; Τί θέλει το τζιγέρι μου; Να του φέρω εγώ μιά τλούμπα;
Μετά, έρχονταν μουσαφιραίοι να δουν το μωρό και να παίξουν μαζί του. Τό΄πιαναν, το πετούσαν ψηλά, το ζουπούσαν, ήταν κι ένας χοντράνθρωπος με κάτι τεράστιες μουστάκες που τού'πιανε και τού'στριβε τα μάγουλα με τα χοντροδάχτυλά του που μύριζαν τομπάκο. Πολύ τον αντιπαθούσε, ειδικά αυτόν, το μωρό.

Να, όλο τέτοια του κάναν κι αυτό τους κοίταζε και βαριόταν. Δε μιλούσε γιατί ήταν πολύ μικρό. Έλεγε μόνο κάτι μπλεγμένους ήχους σαν, "γκιχ", "μπλδ", "ααα", "πλκχχχ"...
Σκεφτόταν όμως.
"Να πάρ' η ευχή, πως βαριέμαι... Δηλαδή αυτό θα γίνεται κάθε μέρα; Έτσι θα περάσει η ζωή; Ααα, εγώ δε μπορώ έτσι! Ο Ηρακλής, όταν ήταν μωρό στο κρεβάτι του, έπνιγε φίδια κι εγώ να κάθομαι ν' ακούω γιά τλούμπες; Αποκλείεται! Ουφ, θα το σκάσω!"
Και τό'σκασε! Όχι στην πραγματικότητα, αλλά στο όνειρό του.
Βγήκε, λέει, από το καροτσάκι του και ΄΄αρχισε να προχωράει με τα στραβοκάνικα, παχουλά ποδαράκια του, ώσπου είδε ένα περίεργο όγκο που ερχόταν προς το μέρος του
"Α, ένα θηρίο! Θα κάνω κι εγώ όπως έκανε ο Ηρακλής", σκέφτηκε το μωρό και έβγαλε ένα απειλητικό "αγκχχχ".
To θηρίο έβγαλε ένα σύννεφο αχνού απ' την κοιλιά του και είπε: "ΣΤΟΠ! Τζιζ, καίω!"
To μωρό κοίταξε απορημένο, μη καταλαβαίνοντας.
"Πλδ", είπε, που θα πει, "τί είσαι συ;"
"Είμαι ένα ηλεκτρικό σίδερο του ατμού! Γιά πού τό'βαλες, μωρό παιδί; Ή μάλλον, γιά να βάλουμε μιά τάξη στα πράγματα, είσαι κορίτσι ή αγόρι;"
"Μμμ...", έκανε το μωρό, εννοώντας "δε ξέρω" ή "δε θυμάμαι".
"Κοίταξε, παιδί μου", είπε το σίδερο. "Ξέρω ότι οι άνθρωποι δε καταλαβαίνουν τη γλώσσα σου, εγώ όμως καταλαβαίνω. Άσε τα "πλδ" και ας μιλήσουμε κανονικά.
"Εντάξει, ας μιλήσουμε κανονικά", είπε το μωρό. "Δε ξέρω ακριβώς αν είμαι κορίτσι ή αγόρι, άλλωστε τι σημασία έχει στην ηλικία μου; Και, ξέρεις, τό'σκασα. Βαρέθηκα το καρότσι μου και τό'σκασα για λίγο. Καλά δεν έκανα;"
"Πολύ καλά έκανες. Είναι χρήσιμο να το σκάμε, κάπου-κάπου..."
"Εσύ, γιατί είσαι έτσι; Κι αυτό που σε ακολουθεί τί είναι; Ουρά;"
"Εγώ, παιδί μου, είμαι ένα ηλεκτρικό σίδερο και αυτή τη στιγμή σιδερώνω το τοπίο!
Το μωρό κοίταξε γύρω του και είδε πως, πράγματι, όλο το τοπίο ήταν πετσέτες! Βουνά από καφετιές πετσέτες, λίμνες από γαλάζιες, δέντρα από διπλωμένες πράσινες πετσέτες...
"Όσο γιά την ουρά που είπες", συνέχισε το σίδερο, "είναι το καλώδιο που καταλήγει στην πρίζα και μου δίνει ζωή. Αυτό το καλώδιο είναι γιά μένα η ζωή και η φυλακή μου. Όταν δεν είμαι στην πρίζα, δε μπορώ να κάνω τίποτα, απλά υπάρχω. Όταν μεγαλώσεις και μάθεις να σιδερώνεις, θα με καταλάβεις..."
"Δεν έχω καμιά όρεξη να μάθω να σιδερώνω. Εγώ, θέλω να κάνω άλλα πράγματα στη ζωή μου", είπε το μωρό.
"Θα σού'λεγα ότι βιάζεσαι ν' αποφασίσεις. Αν είσαι κορίτσι, θα σε μάθουν οπωσδήποτε να σιδερώνεις αλλά, τι λέω; Ξέχασα ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει. Νομίζω πως, μάλλον σε συμφέρει να είσαι κορίτσι γιατί όταν φτάσεις στην ηλικία να μάθεις να σιδερώνεις, μάλλον τ' αγόρια θα κάνουν αυτές τις δουλειές..."
"Μήπως μπορείς να μ' αφήσεις να σε καβαλλήσω να με πας μιά βόλτα γιατί δεν είμαι ακόμα μαθημένο να περπατάω;"
"Θα σε πήγαινα ευχαρίστως αλλά. είαι πολύ απασχολημένο. Έχω να σιδερώσω μιά κοιλάδα, ένα ολόκληρο βουνό και μιά σειρά από λόφους, εδώ παρακάτω. Δυστυχώς, θα πρέπει να μάθεις να κάνεις τα πιό πολλά πράγματα μόνο σου".
"Ε, τότε, πάω μοναχό μου παρακάτω. Δε νομίζω ότι έχεις τίποτ' άλλο να μου μάθεις..."
"Μπα, για δες ένα απαιτητικό μωρό. Εμένα , τα παλιότερα σίδερα μου λέγαν πως τα μωρά στην εποχή τους ήταν ησυχότατα και ποτέ δε ζητούσαν παραπάνω απ' ότι επέτρεπε η ηλικία τους".
"Μπορεί. Παν όμως εκείνες οι εποχές. Εγώ είμαι ένα μοντέρνο μωρό. Άντε γειά, σ' αφήνω να σιδερώσεις τους λόφους σου..."

To μωρό συνέχισε το δρόμο του και έφτασε σ' ένα άλλο τοπίο γεμάτο χρωματιστούς κύβους που χοροπηδούσαν.
"Χα, εδώ φαίνονται καλύτερα τα πράγματα. Χρώμα, κίνηση, να, τέτοια θέλω..."
Πρόσεξε δυό κουδουνίστρες που στριφογύριζαν και τις πλησίασε.
"Καλημέρα σας! Καταλαβαίνετε τη γλώσσα μου;"
"Αμέ, αν δε καταλαβαίναμε τη γλώσσα των μωρών, τι κουδουνίστρες θα είμαστε; Αυτός είναι ο ρόλος μας, να διασκεδάζουμε τα μωρά"
"Ε, εμπρός τότε, διασκεδάστε με!"
Οι κουδουνίστρες άρχισαν να στριφογυρίζουν και μέσα απ' το σώμα τους έβγαινε μιά γλυκειά μουσική που ενθουσίασε το μωρό. Άρχισε κι αυτό να χορεύει και να στροφογυρίζει, ώσπου ζαλίστηκε κι έπεσε, φαρδύ πλατύ. Οι κουδουνίστρες σταμάτησαν.
"Σταματήσατε επειδή έπεσα; Μη δίνετε σημασία, συνεχίστε...", είπε το μωρό.
"Α, άκου να σου πούμε, είπαμε ότι είμαστε φτιαγμένες γιά να διασκεδάζουμε τα μωρά. Μέχρι ένα σημείο όμως. Δεν είμαστε σκλαβάκια, έχουμε κι εμείς την αξιοπρέπειά μας. Σταματήσαμε γιατί μας ήρθε στο νου κάτι δυσάρεστο και χάσαμε το κέφι μας. Μας είχαν φέρει εδώ γιά στολίδι, αλλά μετά μας ξέχασαν. Θέλουμε να φύγουμε από δω και να ανήκουμε πάλι σε ένα μωρό..."
" Καλά, γι αυτό στεναχωριέστε; Θα σας πάρω εγώ μαζί μου, κάντε μόνο λίγο υπομονή. Θέλω να πάω και λίγο πιό πέρα, να δω πως είναι ο κόσμος. Στο γυρισμό, θα σας πάρω μαζί μου".
"Ναι, σιγά και το πιστέψαμε. Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα ξαναγυρίσεις..."
"Και γιατί δεν είναι σίγουρο, παρακαλώ;"
"Γιατί, αγαπητό μωρό, βρίσκεσαι σ' ένα όνειρο. Ονειρεύεσαι ότι το έχεις σκάσει επομένως, δε μπορούμε να βασιστούμε σε υπόσχεση ενός ανθρώπου που ονειρεύεται. Μετά, δε θα σου συνιστούσαμε να πας παρακάτω γιατί θα βρεις δυό βρώμικους πιθήκους που δε πλένονται ποτέ και μπορεί να σε κολλήσουν καμιά αρρώστεια, πράγμα καθόλου ευχάριστο γιά σένα. Καλά θά'ναι ν' αποφεύγεις τις κακοτοπιές..."
"Δε μου αρέσει καθόλου να μη με πιστεύουν. Εγώ, και να ξυπνούσα, θα τό'σκαγα στ' αλήθεια γιά να'ρθώ να σας πάρω, αφού το υποσχέθηκα. Χαίρετε!"
Kι έφυγε το μωρό.

Οι δυό πίθηκοι ήταν πραγματικά παρακάτω, πάνω σε μιά στοίβα μπανάνες. Φαινόταν να συζητάνε κάτι πολύ σοβαρό.
"... κι εγώ σου λέω πως έτσι θα μείνουμε, όπως είμαστε. Ούτε βήμα πιό πέρα δε πρόκειτα να κάνουμε!"
"Είσαι πάντα τόσο πεισματάρης στις γνώμες σου... Πώς μπορείς να το αποδείξεις;"
"Κοίτα, κοίτα τι έρχεται...", είπε ο αρσενικός πίθηκος, βλέποντας το μωρό να πλησιάζει. "Να, βλέπεις τι σού'λεγα; Τί σχέση έχουμε εμείς μ' αυτό;"
Το μωρό το άκουσε.
"Ποιό είναι "αυτό"; Εγώ;
"Γειά σου, μωρό. Θέλεις φρούτα;"
"Ευχαριστώ πολύ αλλά δεν έχω δόντια. Τα τρώω μόνο αλεσμένα. Μου είπαν ότι δε πλένεστε ποτέ. Είναι αλήθεια;"
"Σκιντόν αλήθεια. Θά'πρεπε;"
Το μωρό τους κοίταξε προσεκτικά.
" Πώς γίνεται να μου μοιάζετε και να μη μου μοιάζετε ταυτόχρονα;"
"Κοίταξέ το, παρατηρητικότητα που την έχει. Πώς γίνεται, είπες; Μμμ, πώς να σου εξηγήσω... Εμείς είμαστε πίθηκοι. Κάποτε, πολύ πολύ παλιά, ήταν κι οι άνθρωποι σα κι εμάς και..."
"Αυτό αποκλείεται!", είπε αποφασιστικά το .
"Ε τώρα, το πιστεύεις, δε το πιστεύεις, έτσι είναι. Το πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό".
"Αλλά, ποιό;"
"Εσείς οι άνθρωποι θέλετε συνάχεις να μαθαίνετε καινούρια πράγματα. Εμείς, δεν είμαστε τόσο περίεργοι. Το μυαλό μας είναι αρκετά διαφορετικό απ' το δικό σας. Να, δοκίμασε να δεις. Ρώτησέ με, αν μ' ενδιαφέρει να μάθω κάτι...", είπε ο αρσενικός πίθηκος.
"Μμμ, γιά να σκεφτώ...μμμ. Σ' ενδιαφέρει να μάθεις να γράφεις σε computer;"
"Όχι, δε μ' ενδιαφέρει καθόλου! Βλέπεις που σου λέω; Εκείνο που βρίσκω διασκεδαστικό είναι να χτυπάω τα πλήκτρα με τα δάχτυλά μου. Παραπέρα, δε με νοιάζει..."
Το μωρό μπερδεύτηκε.
"Ξέρετε, είναι λίγο δύσκολα όλ' αυτά γιά μένα. Είμαι μωρό ακόμα. Δε βλέπετε τη πιπίλα μου;"
"Κρίμα, κι εμείς νομίσαμε ότι μπορούμε να κάνουμε σοβαρή συζήτηση μαζί σου..."
"Ξέρετε αν έχει τίποτα ενδιαφέρον παρακάτω;"
"Πού παρακάτω;"
"Να, πιό πέρα..."
"Έχει. Πέντε αυγά βρασμένα κι ένα κόκκορα που πολεμάει να τα μάθει να τραγουδάνε".
"Α, πολύ ωραία", χάρηκε το μωρό. "Ότι ακριβώς χρειάζομαι".

Ο κόκκορας στεκόταν μπροστά απ' τ' αυγά και κρατούσε στο ένα του πόδι ένα κλαδάκι.
"Λοιπόν τώρα, όλα μαζί, το Μιά ωραία πεταλούδα! Ένα, δυό!"

Mιά ωραία πεταλού-ού-δα,
μιά ωραία πεταλού-ού-δα,
με ολόχρυσα φτερά,
κάνει μπάνιο στη μπανιέρα,
πλατσουρίζει στα νερά.

Μ' ένα κόκκινο βρακάκι,
μ' ένα κόκκινο βρακάκι
που το έχει γιά μαγιό,
έχει πίσω μιά τρυπούλα
γιατί είν' πολύ παλιό...

Το μωρό το είχε ξανακούσει αυτό το τραγουδάκι και δοκίμασε να τραγουδήσει κι εκείνο.
"Ωχ, ποιό από σας έκανε αυτό το φάλτσο;", είπε φουρκισμένος ο κόκκορας.
"Εγώ!", είπε το μωρό.
"Έλα Χριστέ και Παναγιά! Ποιός είσαι συ;"
"Είμαι ένα μωρό. Μοιάζω με τίποτ' άλλο;"
"Ένα φάλτσο μωρό! Εσύ μας έλειπες..."
"Δε ξέρω τι θα πει φάλτσο...", είπε το μωρό.
"Φάλτσο είναι να τραγουδάς σε λάθος τόνο. Μόλις σ' άκουσα ένιωσα σα να χώθηκε μιά βίδα μες τ' αυτί μου. Να χαρείς, μη ξανατραγουδήσεις, δε τ' αντέχω τα φάλτσα".
"Καλά, με συγχωρείτε. Τραγουδείστε εσείς μόνο...", είπε το μωρό και τού'ρθε να βάλει τα κλάματα.
"Και βέβαια θα τραγουδήσουμε. Αύριο έχουμε παράσταση στο ορνιθοτροφείο, μπροστά σε 8.000 κότες..."
To μωρό κατάλαβε πως δε το ήθελαν. Τού'ρθε κι ένας βήχας κι έκλεισε τα μάτια του. "Γκχ, γκχχχ, γκουχ". Όταν τα ξανάνοιξε είδε, πολύ κοντά στη μύτη του, τα ζαρωμένα πρόσωπα της γιαγιάς και του παπού.
"Πνίγηκε το μωρουδάκι μας; Χριστός, Χριστός, μανάρι μου...

Τι κρίμα, σκέφτηκε το μωρό, πάλι στα ίδια πέσαμε. Γιά να δούμε αν θα καταλάβουν όταν τους τραγουδήσω αυτό που έλεγαν τ' αυγά... Και άρχισε να λέει το "Μιά ωραία πεταλούδα".
"Τί λέει το μωρουδάκι μου; Τί λέει στον παπούκα του;"
"Τί να λέει το παιδί, μιά τλούμπα θέλει", είπε ο παπούς.

Το μωρό απογοητεύτηκε τελείως. Έβαλε όλα τα δυνατά του, σηκώθηκε απ' την κούνια του, πήδηξε κάτω και, μπροστά στα έκπληκτα μάτια της γιαγιάς και του παπού του, τό'βαλε στα πόδια. Έφυγε το μωρό κι ακόμα το ψάχνουν...

Αν και...

2008-01-16T14:03:00.000-08:00

Αν και μπήκες σ' ένα blog για παιδιά, πρώην παιδιά, γιά πάντα με καρδιά παιδιού, δοκίμασε τη "γεύση" και των : http://www.elkibra-rebetiko.blogspot.com/ (ακόμα κι αν καθόλου δε σ' ενδιαφέρει το θέμα) και, http://www.elkibra-machine.blogspot.com/. Ίσως, δε μετανιώσεις...

2007-12-27T04:35:00.000-08:00

O Φώντας Λαδοπρακόπουλος και ο Νίνο Σκοτεινούφ

εύχονται ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Βιβλία (2) Τα παραμύθια της κούκλας

2007-12-26T08:56:00.000-08:00

Ο βατραχάκος Βρεκεκής συναντάει τη Δίδα Φαταούλα

Τα ζώα της ερήμου συνεδριάζουν γιά να διώξουν το Χρυσό Ιππότη

Ένα ζωάκι της ερήμου που κανείς δεν ήξερε από που κρατάει η σκούφια του...

ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΣ

Αγροτικές Συνεταιριστικές εκδόσεις Α.Ε.

Α΄έκδοση Ιούλιος 1986

Β΄έκδοση 1987

κείμενα/εικονογρ. Κ. Λαδόπουλος

γιά χαμηλές ηλικίες

Περιέχει τις παρακάτω τέσσερεις ιστορίες από την ομώνυμη παιδική τηλ/κή σειρά:

1. Μα Πα Χα -29 : ιστορία ενός παρατημένου ρομπότ που δραπέτευσε και με τη βοήθεια ενός Φωτόδεντρου μεταμορφώνεται σε λουλούδι!

2. Ο βατραχάκος Βρεκεκής βγαίνει να γνωρίσει το μεγάλο κόσμο

3. Η Μηχανούπολη : μιά πολιτεία του μέλλοντος που εξεγείρεται ενάντια στην τυραννία της τεχνολογίας

4. Ο ιππότης της Μεγάλης Σβούρας : Ένας ιππότης εμφανίζεται μέσα σε μιά έρημο και έχει σχέδια να χτίσει μιά σύγχρονη πολιτεία. Τα ζώα της ερήμου, βοηθούμενα από τον ακροβάτη-ασκητή Φριξ Φρικιτά, σταματάν τα σχέδιά του...

ΥΓ. Το βιβλίο είναι δυσκολόβρετο. Μπορείτε να το βρείτε στις εκδόσεις ΜΑΛΛΙΑΡΗ (http://www.malliaris.gr/) Τιμή γύρω στα 5 euro

Βιβλία (1) Οι ξεχασμένες χώρες

2007-12-25T11:22:00.000-08:00

η παραπάνω εικόνα είναι ξένου εικονογράφου που αδυνατώ, προς το παρόν, να βρω το όνομά του

Την αλήθεια όλοι τη θέλουμε αλλά, όταν δεν είναι βολική, δύσκολα την υποφέρουμε. Ζούμε σ' αυτό τον κόσμο με μισόλογα, αποκαλύπτουμε λίγα απ' αυτά που πιστεύουμε γιά πράγματα και ανθρώπους, και έτσι συνεχίζουμε ως το τέλος. Συνήθως, εγκαταλείπουμε τον κόσμο παίρνοντας ένα σωρό καταπιεσμένα μυστικά μαζί μας.

Παλιά στην Κίνα, είχαν ένα υπέροχο έθιμο. Μιά φορά το χρόνο συγκεντρωνόταν το σόι σε καποιανού το σπίτι. Η οικοδέσποινα μοίραζε σε όλους μικρά κομματάκια βαμβάκι που τα βάζαν στ' αυτιά τους. Μόλις έδινε το σύνθημα, άρχιζαν όλοι μαζί, ταυτόχρονα, να λένε δυνατά, ότι κακό κουβαλούσαν μέσα τους γιά αυτούς απ' τους παρευρισκόμενους που δε συμπαθούσαν, μισούσαν, ή οτιδήποτε άλλο. Γινόταν τέτοια χάβρα που κανείς δε μπορούσε να ξεχωρίσει τι λεγόταν. Μετά από λίγο η οικοδέσποινα έδινε το σήμα να σταματήσουν και να βγάλουν το βαμβάκι από τ΄αυτιά. Σέρβιρε τσάι, γλυκά και όλοι/ες, απόλυτα ευχαριστημένοι, υποκλινόντουσαν μεταξύ τους και περνούσαν ένα όμορφο απόγεμα...

Εδώ λοιπόν θέλω με λίγα λόγια να παρουσιάσω, χωρίς να βάλω βαμβάκι στ' αυτιά, ένα βιβλιαράκι μου που βρίσκεται εδώ και δυό-τρία χρόνια στην αγορά. Ο τίτλος είναι "Οι ξεχασμένες χώρες" και κυκλοφορεί από τα Ελληνικά γράμματα. Επειδή δε μένω στη χώρα μας, δε μπόρεσα να το τρέξω, να το φροντίσω κι έτσι, είναι χαμένο μέσα στον ωκεανό των άλλων βιβλίων.

Παραθέτω το εξώφυλλο αλλά, το μόνο που με αντιπροσωπεύει και παίρνω την ευθύνη γι αυτό, είναι τα κείμενα των 3 ιστοριών που περιέχει. Οι τίτλοι τους είναι:

Ο Σιμούν με τα 99 πρόσωπα,

Άστορ 1

Νεφέλη, το Λευκό Τριαντάφυλλο

Ένας μικρός πρόλογος είναι ο ακόλουθος:

Κάποτε υπήρχαν αμέτρητες χώρες, μικρές και μεγάλες. Οι περισσότερες όμως απ' αυτές κατακτήθηκαν, ξεχάστηκαν. Αυτές που ξεχάστηκαν σβήστηκαν απ' τους χάρτες.

Ότι ξεχνάμε, ξεθωριάζει, μαζεύεται στη γωνιά του, νιώθει έρημο και μόνο.

Οι χώρες όμως που λέγαμε, οι "ξεχασμένες χώρες", μπορεί να ξεχάστηκαν και να σβήστηκαν απ' τους χάρτες, αλλά υπάρχουν στα πιό απίθανα μέρη. Άλλες κρύφτηκαν μέσα σε βιβλία, άλλες χώθηκαν βαθιά στη γη, άλλες υψώθηκαν στον ουρανό, άλλες βυθίστηκαν μέσα στις θάλασσες. Υπάρχουν κι άλλες που μίκρυναν τόσο πολύ ώστε μπορούμε να τις ανακαλύψουμε ξαφνικά, σε κρυφές γωνιές κήπων, σε σπηλιές απόκρημνων βουνών, ακόμα και σε ντουλάπια ή συρτάρια! Σε τρεις τέτοιες χώρες θα σας ταξιδέψουν οι ιστορίες αυτού του βιβλίου!

Παφούμιο Ισμαήλ Αρτσιπαλέντα

2007-12-24T14:45:00.001-08:00

Ο Κ.Λαδόπουλος ως Π.Ι.Αρτσιπαλέντα

Ο Παφούμιο Ισμαήλ Αρτσιπαλέντα είναι ανδροειδής ποντικός της συνομοταξίας των Tremosvynious Anaskalopis. Είχε δεχτεί ένα χτύπημα στο κεφάλι, μ' ένα τεράστιο λουκάνικο, από ένα αλλαντοπώλη και από τότε, στην ηλικία των 50 χρονώ, σταμάτησε να μεγαλώνει. Έγινε ερευνητής και επισκέφθηκε και το παραμικρό εκατοστό του πλανήτη μας. Έχει μελετήσει όλα τα έντομα, ζώα, πουλιά και ψάρια, ιδιαίτερα αυτά που την ύπαρξή τους αγνοούν οι επιστήμονες. Οι έρευνές και οι εικόνες των πλασμάτων που συνάντησε και μελέτησε διασώζονται και βρίσκονται στην κατοχή του Κώστα Λαδόπουλου.

Ο Λεοπόλδος ντε Βρακουλί Πον Πον

2007-12-23T05:52:00.000-08:00

(το παρακάτω κείμενο είναι προ-δημοσίευση από το μυθιστόρημα "Άγκα Σκοτεινούφ" που πρόκειται να εκδοθεί σύντομα)

"...Εμείς οι γάτες είμαστε, όπως και να το κάνουμε, ανώτερα πλάσματα από τους ανθρώπους. Είμαστε πιό έξυπνες, έχουμε καλύτερη ακοή, καλύτερη όραση, αισθανόμαστε αμέσως τον κίνδυνο, έχουμε ένα σώμα ιδιαίτερα ελαστικό που δε συγκρίνεται με το ανασούμπαλο των ανθρώπων. Θέλετε αποδείξεις; Ζητείστε από έναν άνθρωπο, που δε κάνει γιόγκα, να φέρει το πόδι πίσω απ' το κεφάλι του, να σκαρφαλώσει σε μιά κουρτίνα, πράγματα που εμείς οι γάτες τα κάνουμε πολύ εύκολα..."
Ο Έκτωρ έβαλε το μολύβι στο στόμα του και το πιπίλισε. Όλα είχαν πάει καλά σήμερα το πρωί. Είχε κιόλας γράψει δεκαπέντε σελίδες στο βιβλίο του "Συμβουλές σε γάτες και γάτους" και ένιωθε πολύ ευχαριστημένος. Καθόταν κάτω απ' τη σκιά του αγαπημένου του δέντρου και δε τον είχε ενοχλήσει κανένας. Σκεφτόταν πόσο θα τον ευγνωμονούσαν όλα τα γατιά της υφηλίου, πόσο διάσημος θα γινόταν, ότι θα τον έγραφαν σίγουρα στο βιβλίο Γκίνες.
Τέτοιες σκέψεις τριγύριζαν στο κεφάλι του όταν τ' αριστερό του αυτί γύρισε ανήσυχο γιατί άκουσε ένα δυνατό θόρυβο που έρχόταν από μακριά. Κοίταξε τον ουρανό που ήταν πεντακάθαρος και μόνο ένα μικρό συννεφάκι αρμένιζε απαλά. Μακριά όμως είδε ένα μαύρο σημάδι που πλησίαζε σκαμπανεβάζοντας με αρκετή ταχύτητα. Από πίσω του έβγαζε ένα παχύ στρώμα γκρίζου καπνού που δε διαλυόταν. Το μαύρο σημάδι κινιόταν τρεμουλιαστά και πέρασε μέσα από το μοναχικό συννεφάκι.
Ο Έκτωρ ένιωσε κάποιο φόβο και ακόμα μεγαλύτερη περιέργεια. Μάζεψε μάνι μάνι χαρτιά και μολύβια και σκαρφάλωσε στην κορφή του δέντρου. ΄
Το μαύρο σημάδι ήταν ένα δικινητήριο αεροπλάνο που ερχόταν προς το Ζαπατράκ Βακ. Ο Έκτωρ, καλού κακού, κούρνιασε ανάμεσα στα φυλλώματα. Το κατάμαυρο αεροπλάνο είχε σίγουρα πάθει κάποια βλάβη. Δε μπορούσε να κρατήσει την ισορροπία του, έγερνε μιά απ' τη μιά μεριά και μιά απ' την άλλη και άρχισε να χάνει ύψος και να κάνει κύκλους. Ο Έκτωρ μπορούσε τώρα να διακρίνει καθαρά τον πιλότο που είχε ανοίξει το πλαστικό κοβούκλιο, είχε σηκωθεί όρθιος και χειρονομούσε. Φαινόταν να ζητάει βοήθεια. Μετά, έβγαλε μιά μακρουλή ντουντούκα και από μέσα της ακούστηκε μιά βραχνή φωνή:
- Βοήθειααααα ! Σώστε με! Δε καταφέρνω να κρατήσω το αεροπλάνοοοοο..."
Ήταν κιόλας αργά. Το δικινητήριο, σα χαρταετός που του κόπηκε ο σπάγγος, άρχισε να πέφτει προς ένα κατακίτρινο χωράφια με στάρια που απλώνονταν έξω από το Ζαπατράκ Βακ. Γύρισε με τη μύτη προς τα κάτω, έβγαζε πολύ καπνό και ένα θόρυβο από σιδερικά που χτυπιόντουσαν μεταξύ τους. Ο πιλότος κατάφερε τελικά να το ισιώσει στον αέρα και το αεροπλάνο κατέβηκε μέσα στα θεριεμένα στάρια. Με τη μεγάλη φόρα που είχε θέρισε ένα φαρδύ διάδρομο, ώσπου τελικά σταμάτησε κακήν κακώς. Ένα ανθρωπάκι πήδησε έξω κάνοντας μιά κωλοτούμπα στον αέρα και άρχισε να τρέχει, επειδή μάλλον φοβήθηκε πως το αεροπλάνο θα έπαιρνε φωτιά. Ευτυχώς, κάτι τέτοιο δεν έγινε.

Ο Έκτωρ είχε σηκωθεί στα δυό του πόδια γιά να βλέπει καλύτερα και έσκαγε από περιέργεια. Ο πιλότος-ανθρωπάκι ερχόταν προς το μέρος του, σχεδόν σέρνοντας τα πόδια του. Γιατί ερχόταν όμως προς τη μεριά του δέντρου και δε πήγαινε προς τη μεριά των σπιτιών του Ζαπατράκ Βακ που ήταν πιό πέρα; Ο Έκτωρ έξυσε το κεφάλι του. Μήπως τον είχε δει; Μα, πώς μπορεί να τον είχε δει, έτσι που ήταν κρυμένος; Ξανακούρνιασε μέσα στα φυλλώματα και παρακολουθούσε. Το ανθρωπάκι πλησίαζε όλο και περισσότερο, ώσπου έφτασε κάτω από το δέντρο και κοίταξε ψηλά.

Ήταν μιά περίεργη φιγούρα. Φορούσε ένα καπέλλο που έμοιαζε σα κράνος με δυό μυτερά χωνιά στα πλάγια. Απ' το καθένα τους κρεμόταν ένα κουδουνάκι που ντιντίνιζε. Στο στήθος του είχε το πάνω μέρος μιάς πανοπλίας με ΄'ενα ζωγραφισμένο κόκκινο βέλος και τα παντελόνια του ήταν φουσκωτά , σα φουφούλα. Φορούσε κάτι παμπάλαιες, καφετιές ψηλές μπότες και κρατούσε ένα κοντάρι που τέλειωνε σ΄ένα κύκλο στολισμένο με πολλές χάντρες. Μέσα στον κύκλο υπήρχε μιά είκόνα ενός άγιου και λίγο πιό κάτω, κρεμόταν μιά κατακόκκινη σημαία. Ο Έκτωρ σκέφτηκε ότι μοιάζει λίγο με καρναβάλι.
Ο ανθρωπάκος φαινόταν να είναι πολύ μεγάλος σε ηλικία. Το δέρμα του προσώπου του ήταν ηλιοκαμένο και γεμάτο ρυτίδες, σα τσαλακωμένο χαρτί. Είχε δυό τεράστια κάτασπρα φρύδια και μακρουλά, στριμένα λευκά μουστάκια. Η μύτη του ήταν πολύ μακρουλή και τα μάτια του, α, τα μάτια του ήταν πολύ αστεία. Το ένα ήταν κίτρινο και το άλλο κόκκινο!
Εκείνο που τράβηξε πιό πολύ απ' όλα την προσοχή του Έκτορα ήταν ένα ζουζούνι που φαινόταν να είναι δεμένο στην κορφή του καπέλλου-περικεφαλαία. Ένα ζουζούνι που πότε πετούσε πέρα δώθε, και πότε καθόταν και ξυνόταν με τα μακριά του ποδάρια. Ήταν και κάτι άλλο όμως που έκανε τον Έκτορα πολύ ανήσυχο. Μιά κόκκινη πεταλούδα εμφανίστηκε από το πουθενά και άρχισε να πετάει πάνω από το κεφάλι του ανθρωπάκου.
"Κόκκινη πεταλούδα", σκέφτηκε ο Έκτωρ. "Έχει γούστο να είναι ένας καινούριος Σκοτεινούφ! Δε μυρίζει όμως όπως οι άλλοι..."

Το ανθρωπάκι στήλωσε το βλέμμα του ακριβώς στο σημείο που ήταν κρυμένος ο Έκτωρ και του φώναξε:
"Έλα κάτω, καλέ μου άνθρωπε, και μη φοβάσαι! Είμαι ο Λεοπόλδος ντε Βρακουλί Πον Πον,
ιππότης των Εντόμων. Μήπως μπορείς να μου πεις, πού βρίσκομαι;"

Ο Έκτωρ αποφάσισε να ξεπεράσει το φόβο και τους δισταγμούς και να κατέβει. Το ανθρωπάκι Λεοπόλδος δε φαινόταν καθόλου επικίνδυνο. Κατέβηκε αλλά στάθηκε, καλού κακού, λίγα μέτρα μακρύτερά του.

"- Πρώτα πρώτα, είμαι γάτος και όχι άνθρωπος. Τί είσαι συ; Καινούριος επισκέπτης;"
"- Καινούριος; χαχάνισε ο ιππότης. "Παμπάλαιος είμαι. Πού έχω έλθει λοιπόν;"
"- Στη χώρα του Ζαπατράκ Βακ", απάντησε ο Έκτωρ.

Ο Λεοπόλδος δεν άκουσε. Αυτό ήταν ένα από τα προβλήματά του. Η ακοή του είχε αδυνατίσει με τα χρόνια.

" - Έεε, Πώς το είπες αυτό; Φώναζε λίγο γιατί δεν ακούω καλά".
Ο γάτος έκανε χωνί τα μπροστινά του πόδια και φώναξε "ΖΑΠΑΤΡΑΚ ΒΑΚ!!!"
" - Πού βρίσκεται αυτό; Στην Αραβία, στο Πακιστάν, πούου;"
" - Στο Ελλαδιστάν!", απάντησε ο Έκτωρ ειρωνικά.
Ο Λεοπόλδος είχε ταξιδέψει σε πολλές χώρε, Ελλαδιστάν όμως δεν είχε ξανακούσει.
" - Ποιός είναι ο βασιλιάς σας εδώ;", ρώτησε γυρίζοντας τ' αυτί που άκουγε καλύτερα προς τη μεριά του γάτου.
" - Δεν έχουμε τέτοια πράγματα εδώ. Είμαστε μόνο ζώα. Ο μόνος άνθρωπος είναι ο Φώντας
Λαδοπρακόπουλος..."
" - Τί είν' αυτός, άρχοντας, βαρόνος, κόμης;"
" - Όχι, βέβαια, τίποτα απ' όλ' αυτά, απάντησε ο Έκτωρ και σκεφτόταν ότι αυτός ο παππούλης ήταν γιά τα πανηγύρια.
" - Α, έτσι", είπε ο Λεοπόλδος και σκέφτηκε, "να, επιτέλους, μιά χώρα που δεν έχει βασιλιά.
Θα μπορούσα ίσως εγώ να γίνω βασιλιάς τους..."
" - Δε μου λές, καλέ μου άνθρωπε" συνέχισε, αλλά ο γάτος νευρίασε.
" - Είπαμε ότι είμαι γάτος!", είπε αυστηρά.
" - Α, ναι, γάτος. Είχα κι εγώ, ξέρεις, κάποτε ένα γάτο...αχχχ", έκανε με νοσταλγία.
"Φελουδινόντη τον λέγανε. Πετούσε και είχε ένα πολύ πλούσιο τρίχωμα. Όχι σα κι εσένα,
κατσιασμένος..."
Του Έκτορα δε του άρεσε καθόλου αυτό το "κατσιασμένος".
" - Ώστε πετούσε ο γάτος σου, ε;" είπε πάλι ειρωνικά, αλλά ο Λεοπόλδος δεν άκουσε.
" - Έεεε;"
" - Πετούσε, λέω! Φλαπ, φλαπ..."
" - Ναι, πετούσε. Εσύ πετάς;", ρώτησε ο Λεοπόλδος ξύνοντας τη μύτη του.
" - Όχι, εγώ δε πετάω. Κολυμπάω όμως! Είμαι και λίγο ψάρι!"
" - Τί είσαι; Καλαμάρι;"
" - Όχι, φάλαινα είμαι!", απάντησε ο Έκτωρ. "Δε μου λες, παππούλη, εκτός από κουφός
μήπως είσαι και λίγο κουζουλός;"
Αυτό το άκουσε ο Λεοπόλδος και έγινε έξω φρενών.
" - ΚΟΥΖΟΥΛΟΣ; Ο Λεοπόλδος ντε Βρακουλί Πον Πον, κουζουλός; Θες να φας μιά με το κοντάρι μου στο κεφάλι;"
" Μωρέ, θυμώνει κιόλα", σκέφτηκε ο Έκτωρ και μαζεύτηκε. "Να δεις που μ' αυτόν θά'χουμε μπλεξίματα.Ανακατωσούρας, μου φαίνεται".
" - Εσένα, πώς σε λένε;", ρώτησε ο Λεοπόλδος.

Ο γάτος τέντωσε το σώμα του, έτριψε τα νύχια του στο στήθος, σήκωσε το κεφάλι ψηλά και απάντησε με περηφάνεια και μπόλικη ειρωνία:
" - Έκτωρ ντε Τραμβαγιόλα δον Μαρκουέλ Περιφερία Πλιν Πλιν!"
Μεγάλη εντύπωση του έκανε του Λεοπόλδου.
" - Μεγάλο όνομα έχεις", είπε μα θαυμασμό.
" - Έχω κι άλλο, αλλά τ' αφήνω στο σπίτι", ήταν η απάντηση.

Η κόκκινη πεταλούδα εξακολουθούσε να πετάει πάνω απ' το κεφάλι του Λεοπόλδου και φαινόταν να είχε εκνευρίσει το ζουζούνι που την παρακολουθούσε με τα μεγάλα μάτια του και μάλλον ετοιμαζόταν να της επιτεθεί την κατάλληλη στιγμή.

" - Δε μου είπες όμως από που έρχεσαι και πως βρέθηκες εδώ, στα μέρη μας", ρώτησε ο Έκτωρ.
" - Α, είναι πολύ μεγάλη ιστορία. Εγώ είμαι ιππότης, όπως βλέπεις, συνταξιούχος ιππότης πιά. Έχω ζήσει ατέλειωτες περιπέτειες και σκέφτηκα να βρω ένα τόπο ν' απλώσω το κοκκαλάκι μου. Μπήκα λοιπόν στο αεροπλάνο μου που το κέρδισα σ' ένα διαγωνισμό κονταρομαχίας και είπα πως, αυτό το μέρος που θα μου γυαλίσει από ψηλά, θα δοκιμάσω να το επισκεφτώ και να δω αν μπορώ να εγκατασταθώ. Έπαθε όμως μιά βλάβη η μηχανή και παραλίγο να τσακιστώ. Έτσι βρέθηκα εδώ. Μπορώ να μείνω στη χώρα σας;"
" - Τί, γιά πάντα;", ρώτησε ανήσυχος ο Έκτωρ.
" - Ε, δε ξέρω, θα δούμε..."

" - Ωχ, δε το περίμενα αυτό", σκέφτηκε ο γάτος που δεν είχε καμιά διάθεση γιά καινούριους επισκέπτες, αλλά δε το έδειξε.
" - Πως, βέβαια, αλλοίμονο..."
" - Α, σ' ευχαριστώ πολύ", έκανε ο Λεοπόλδος ανακουφισμένος.
" - Πήγαινέ με τώρα να βρω μιά γωνίτσα να ξεκουράσω το σώμα μου γιατί είμαι ξεθεωμένος".
" - Θα σε πάω σ΄ένα καλό κορίτσι που αγαπάει πολύ τους ξένους και τους φροντίζει", είπε ο γάτος και σκεφτόταν την Άγκα. "Έλα από δω, παππούλη..."
Ο Λεοπόλδος τέντωσε τη ράχη του και κοκκίνησε. Κανονικά θά'πρεπε να πούμε ότι βυσσίνισε γιατί το χρώμα του ηλικιωμένου δέρματός του ήταν στο χρώμα της ώχρας κι έτσι, η κοκκινίλα που απλώθηκε, έβγαλε ένα βυσσινί χρώμα.
" - Ε, όχι και παππούλη", είπε εκνευρισμένος. "Λεοπόλδε να με φωνάζεις. Ωχ, πως πονάει η μέση μου..."

2007-12-20T12:48:00.001-08:00

Λεξικό - Μέσα στο κεφάλι του Κ. Λαδόπουλου

Τα παρακάτω λήμματα αναφέρονται σε ήρωες/ηρωίδες, φανταστικές μορφές που προέκυψαν στο κεφάλι του Κώστα Λαδόπουλου, στη διάρκεια της παραγωγής παιδικών τηλεοπτικών προγραμμάτων στην ΕΤ1

Τα λήμματα θα δημοσιεύονται σε συνέχειες

Ενότητα 1η

Αβριγαδούρης ο, ζουζουνίδιο στην κορφή της περικεφαλαίας του γηραιού ιππότη Λεοπόλδου ντε Βρακουλί Πον Πον (βλ. λ.) - βλ. και παρουσίαση με τίτλο Λεοπόλδος ντε Βρακουλί Πον Πον

Άγιος Παφούπιος ο, άγιος επάνω στο κοντάρι του Λεοπόλδου ντε Βρακουλί Πον Πον

Άγκα Σκοτεινούφ η, τρομερό και φοβερό εξωγήινο πλάσμα. Παρουσιάστηκε από το πουθενά, σύμφωνα με το ομώνυμο μυθιστόρημα που θα κυκλοφορήσει σύντομα. Μιλάει, όπως και οι συγγενείς της (Νίνο, Λεοπόλδος ντε Β.Π.Π. και Ανανέι), τη γλώσσα "έντζι" (λεξικό της γλώσσας πρόκειται να δημοσιευτεί σύντομα στο παρόν blog). Σφοδρά ερωτευμένη με τον γάτο Έκτωρ Άμλετ Μάρκο Φόλο (βλ.λ.), κατά φαντασία δεινή μαγείρισσα, ευαίσθητη στο έπακρο, δυναμική, αποφασισμένη γιά τα πάντα

Άγκινα η, γιγάντια ψείρα

Άδωνις και Οϊλέας, κροκόδειλοι σε χρώμα φυστικί, υπηρέτες και μεταφορείς του πιάνου της φαντασμένης μαριονέτας που έπαιξε στη σειρά "ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΣ", στην ιστορία με τίτλο "Πέντε κούκλες μες τον κήπο"

Aερόπη η, χειραφετημένη νεαρή κούκλα που απευθυνόταν στα κορίτσια, στο καθημερινό ημίωρο τηλεοπτικό πρόγραμμα της ΕΤ1, "Πρωινάκια"

Άζα Ιξέλια η, όνομα του υπερυπολογιστή στην ιστορία "Ο κένταυρος των ρολογιών"

Aζαλένια η, όνομα φανταστικής χώρας στην παραπάνω ιστορία από τα "ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΣ"

Aζούλ Αζούλ ο, τρομερός πολέμαρχος που κατανίκησε τις "Ξεχασμένες χώρες" (παιδικό βιβλίο με αυτό τον τίτλο, εκδ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ), τις ένωσε σε μιά και τοποθέτησε σα διοικητή τους το γιγάντιο μωρό Πεζελντάν Ιτς Σαπουνέ Μπουλντόκ (βλ.λ.), ένα πλάσμα που το γέννησε απ' το ρουθούνι του...

Αίθρα των Ρόδων του Κρουζ η, όνομα διάσημης μπαλαρίνας, τα πόδια της οποίας ερωτεύτηκε το σπιθαμιαίο ναυτάκι, στην ιστορία "Η Πινγκ στην Ουλτραμαρίνα"
(ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΣ")

Ακαμπούφ Περπατιτούλης ο, όνομα κουρδιστού κεφαλιού που περπατάει ανεβοκατεβάζοντας τα γυαλιά του (εμφανιζόταν στους τίτλους στα "Πρωινάκια")

Ακρίδα πάνω σε χελώνα, όνομα θιάσου κουκλών που έπαιξε μία και μοναδική παράσταση στην Καβάλα, με κουκλοπαίκτη και παρουσιαστή τον Κώστα Λαδόπουλο

Αλανίας Οξαποδώ ο, όνομα καλικαντζάρου που πρωταγωνίστησε σε γιορτή των υπαλλήλων της ΕΤ1, κάπου στα 1985 και τον υποδυόταν ο Β. Πιατάς

Αλ Χαφσούτ Μουρουντί η, όαση στην έρημο Γκαναμαρά - αναφέρθηκε σε διηγήσεις του Λεοπόλδου ντε Βρακουλί Πον Πον (βλ.λ.)

Aλεξιπτούλα η, σαρανταποδαρούσα στην ιστορία "Το σπίτι στο νησί των Αχιβάδων" (ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΣ)

Αλόη η, όνομα χαρτονένιας πριγκίπησσας που ξεκόλλησε από παιδικό βιβλίο. Από τη σειρά της ΕΤ1 "Κολοκυθοκοτούμπα", ενότητα "Μικρό, νανό, πικό"

Αλφόνσος Ποντικός ο, διοπτροφόρος βιβλιοφάγος ποντικός που πρωταγωνίστησε στις σειρές της ΕΤ1 "Ζαπατράκ Βακ" και "Κολοκυθοκοτούμπα". O Aλφόνσος είναι ανηψιός του ανδροειδούς ποντικού Παφούμιο Ισμαήλ Αρτσιπαλέντα (βλ.λ.)

Αμόρ Καζαντέου ο, εξάδελφος της θείας του παπού του παραπάνω Αλφόνσου

Ανανέι Σκοτεινούφ η, εξαδέλφη της Άγκας (βλ.λ.), του γένους των εξωγήινων Σκοτεινούφ. Πρωταγωνίστησε στη σειρά "Κολοκυθοκοτούμπα"

Ανίθ ο, στρατιώτης ενσωματωμένος σε κανόνι. Μαζί με τον Μαϊντάν (βλ.λ.), έψαχναν γιά πολέμους όπου λάμβαναν μέρος. Εμφανίστηκε στην ιστορία "Πϊσω από τα 5 βουνά"
(ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΣ)

Απαυτούκα Τριτσιμπή η, πουλί που κυνηγάει μικρούς δράκους και τρέφεται από τις φολίδες τους (Πρωινάκια)

Απαφούι Τσιρλιμπλί ο, κούκλα της σειράς "Κολοκυθοκοτούμπα" που απάγγελνε παραληρηματικούς μονολόγους

Αριαζούλ η, όνομα πόλης, από μονόλογο του Τσιρλιμπλί

Αρτιμυδιέμπολους ο, χυμός από τ' ανθάκια της αρτιμύδιας που φυτρώνει μέσα ηφαίστεια. Έχει γεύση μπιζελίνης και κακάο. Αυτός που την πίνει νιώθει ένα γαργαλητό κάτω από τα πέλματα

Αρτσαβούπι Μπάμια ντε Φρικαδέλα ο, αναφέρεται στους μονολόγους του Απαφούι Τσιρλιμπλί (βλ.λ.)

Ασημάκης ο, χαρτονένιος πρίγκηπας που έσωσε την επίσης χαρτονένια Αλόη (βλ.λ.) στην ενότητα "Μικρό, νανό, πικό" της σειράς "Κoλοκυθοκοτούμπα"

Άστορ 1 ο, μικρός δορυφόρος με μοβ ανταύγειες και πλοκάμια που ξενάγησε ένα κοριτσάκι, τη Σταματούλα, στην ιστορία "Μιά ιστορία με μπλεγμένες εικόνες" (ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΚΛΑΣ). Η ίδια ιστορία, παραλλαγμένη, υπάρχει δημοσιευμένη στο βιλίο "ΞΕΧΑΣΜΕΝΕΣ ΧΩΡΕΣ", εκδ. Ελληνικά γράμματα

Αύγουστος Ιντρακλί Αρτσιπαλέντα ο, αδελφός του Παφούμιο Ισμαήλ Αρτσιπαλέντα (βλ.λ.). Περιγραφή του Αύγουστου Ιντρακλί, από τον αδελφό του Παφούμιο :

"Ο Αύγουστος Ιντρακλί παίρνει συχνά τη μορφή στρουθοκαμήλας, από τη μέση και κάτω. Ίσως να έπαιξε κάποιο ρόλο σ' αυτό το γεγονός ότι η μητέρα μας, η Τζιτζιφούλα Μαριάντζελα είχε μείνει μισό χρόνο στην κοιλιά μιάς στρουθοκαμήλας. Η μητέρα μας βέβαια ήταν ποντικίνα, αλλά ήταν εκείνη που είχε καταπιεί τη στρουθοκαμήλα... Να σας εξηγήσω, γιά να καταλάβετε. Εκτός από τη γνωστή σας στρουθοκάμηλο, της οικογένειας Στρουθινιδών, υπάρχει μιά ποικιλία μίνι στρουθοκαμήλων, γιά παράδειγμα, η Στρουθοτηγανίτσα η ντροπαλή. Αυτή είναι τόσο μικρή που μπορεί να στεθεί πάνω στο δείκτη ενός ανθρώπινου χεριού. Μιά τέτοια, δηλαδή, έφαγε η μητέρα μας. Οι στρουθοκαμήλες είναι πολύ περήφανα πουλιά και γι αυτό ακριβώς το λόγο αντιπαθούν τρομερά τις Στρουθοτηγανίτσες, όχι μόνο γιατί είναι ΄μικροσκοπικές αλλά, επιπλέον, και γιατί είναι ντροπαλές. Η νονά μου, στη συνέχεια, η Παστιρόλα Γοναπετούη, έκανε δώρο στη μαμά μου ένα ψάρι και αυτή το έφαγε αλλά κάτι είχε το ψάρι κι έτσι, όταν γεννήθηκε ο Αύγουστος Ιντρακλί, ζύγιζε μόνο ένα γραμμάριο! Μάλιστα, μόνο ένα γραμμάριο! Μετά από μιά ώρα όμως, όταν τον ξαναζυγίσαμε, είχε φτάσει τα δύο και μισό κιλά!

Ο Αύγουστος Ιντρακλί δε θήλασε καθόλου, γιατί ήθελε μόνοι αγελαδινό γάλα. Μόλις σηκώθηε στα πόδια του, πήγαινε και το εύρισκε μόνος του. Μόλις έβλεπε μιά αγελάδα, τη ρωτούσε: "Κυρία, μήπως μπορώ να σας θηλάσω γιά λίγο;". Aν τού'λεγε ναι, αρπάζονταν μ' ένα πήδο από τα μαστάρια της και ήταν πολύ αστεία η εικόνα. Η αγελάδα και ένας ποντικός ΄2,5 κιλών να κρέμεται απ' τα στήθη της...

Μετά μεγάλωσε και μιά μέρα είπε πως θα φύγει και θα περάσει την υπόλοιπη ζωή του μέσα σ' ένα σβησμένο ηφαίστειο. Τό'πε και τό'κανε. Θα αναρωτιέστε, τι κάνει εκεί μέσα; Ο Ιντρακλί λάτρευε πάντα τις πεταλούδες. Τις μελετούσε γιά πολλά χρόνια. Μέσα στο ηφαίστειο που το χώμα είναι πολύ γόνιμο, έχει φτιάξει ένα εκπληκτικό κήπο με όλων των ειδών τα λουλούδια. Όταν τον επισκέφτηκα, έβγαινε από τον κρατήρα του ηφαιστείου μιά φανταστική μυρωδιά. Ε, το τι πεταλούδα μαζεύεται εκεί, δε περιγράφεται. Κάθεται λοιπόν ο Ιντρακλί, τις χαζεύει, τις μιλάει, τις μελετάει. Έτσι περνάει τη ζωή του..."

Πρωινάκια/ Μιά ιστορία γιά τα Χριστούγεννα

2007-12-12T13:32:00.000-08:00

To εφήμερο που είδε το άστρο της Βηθλεέμ

Υπάρχει ένα είδος εντόμων που λέγονται εφήμερα. Εφήμερο, είναι κάτι που έχει σύντομη ζωή. Το θηλυκό εφήμερο γεννάει τ' αυγά του μέσα στο νερό. Όταν ανοίξουν τ΄αυγά βγαίνουν οι μικρές νύμφες που αναπνέουν με τρία βράγχια που μοιάζουν με ουρές. Μένουν έτσι χρόνια ολόκληρα και κάποια στιγμή μεγαλώνουν, βγαίνουν έξω από το νερό και είναι πιά, ώριμα έντομα. Θά'λεγε κανείς ότι τότε αρχίζει η ζωή τους. Εδώ είναι όμως το παράξενο με τα εφήμερα. Απ' τη στιγμή που γίνονται ώριμα έντομα, έχουν μπροστά τους μόνο μερικές μέρες ζωής. Η Φύση χτυπάει μέσα τους ένα καμπανάκι που τους λέει ότι, πρέπει να ψάξουν να ζευγαρώσουν. Ψάχνουν, βρίσκουν το σύντροφο ή τη συντρόφισσα, ζευγαρώνουν και μετά, πεθαίνουν...

Αυτή η μικρό, νανό, πικό ιστορία λέει γιά ένα θηλυκό εφήμερο που μόλις βγήκε απ' το νερό, έβγαλε το παλιό του δέρμα και έκανε τις πρώτες δοκιμές γιά να πετάξει. Τα φτερά του ήταν υγρά και αδύνατα. Κατάφερε να τ' ανοίξει, τα τρεμούλιασε γιά να φύγουν οι δροσοστάλες και έκανε το πρώτο πήδημα στον αέρα, που πήγε πολύ κακά. Τράκαρε πάνω σ΄ένα καλάμι και μπλέχτηκε στα μακριά του φύλλα.

Τη δεύτερη φορά τα πράγματα πήγαν λίγο καλύτερα και την τρίτη, κατάφερε να πετάξει μερικά μέτρα.

Θά'χε περάσει μισή ώρα με τις δοκιμές και το εφήμερο ήταν πιά ένα έτοιμο, φτερωτό έντομο. Έκανε μιά μεγάλη βόλτα πάνω απ' τη λίμνη όπου γεννήθηκε και είδε το ασημένιο φως του φεγγαριού να καθρεφτίζεται στα σκοτεινά νερά της.

Τη στιγμή που τα έβλεπε όλ' αυτά μαγεμένο και ένιωθε το αεράκι της ζωής να του χαϊδεύει το σώμα, χτύπησε το μικρό καμπανάκι της Φύσης μέσα του. Το εφήμερο δε κατάλαβε τι ήταν αυτό, ένιωσε όμως παράξενα. Σταμάτησε να κουνάει τα φτερά του, έκανε μιά κάθετη βουτιά και προσγειώθηκε πάνω σ' ένα νούφαρο. Ένιωσε κάτι να πεταρίζει μέσα του και μετά, ένιωσε να ζεσταίνεται. Ήταν ένα κύμα ζέστης που ερχόταν από μέσα του και το έκανε σχεδόν κόκκινο.

"Αχ, νιώθω πολύ μονάχο μου. Θέλω να βρω ένα σύντροφο", ένιωσε το εφήμερο.

Και χωρίς κανένα δισταγμό, άνοιξε τα φτερά του και χάθηκε μες τη νύχτα, ψάχνοντας το σύντροφο.

Είχε περάσει κιόλας μιάμιση μέρα και δεν είχε καταφέρει να τον ωρει. Τώρα ήταν ανήσυχο. Μέσα στο μικροσκοπικό κεφαλάκι του υπήρχε μιά βοή που γινόταν όλο και δυνατότερη. Ήταν η προειδοποίηση της Φύσης που του έλεγε ότι δε μένει πολύς καιρός ακόμα.

Ήταν βράδυ κι αυτό έψαχνε, έψαχνε...

Τότε, είδε το άστρο.

Είχε προλάβει να δει πολλά άστρα αλλά αυτό ήταν τελείως διαφορετικό. Είχε μιά λάμψη που τύφλωνε κι έμοιαζε να σπινθηρίζει. Έβγαζε από μέσα του μιά δέσμη φωτός που κατέβαινε προς τη γη και...κάτι φώτιζε!

Όπως ο μαγνήτης τραβάει τα σιδερένια αντικείμενα κοντά του, έτσι κι αυτή η δέσμη του φωτός τράβηξε το εφήμερο. Πέταξε μ' όλη του τη δύναμη προς τα κει, μπήκε μέσα στη φωτεινή δέσμη και ένιωσε κάτι να το τραβάει προς τα κάτω. Αφέθηκε να πέσει μαλακά πάνω σε μαλακά άχυρα. Ήταν ένας μικρός σταύλος, μιά φάτνη, που όλα εκεί μέσα λούζονταν από ένα δυνατό φως.

Είδε έξη μορφές. Οι τρεις απ' αυτές είχαν πολλά χρώματα πάνω τους. Μιά άλλη στεκόταν στο βάθος και δε φωτιζόταν καλά και μιά ακόμα που καθόταν και κρατούσε ένα μικρό πλασματάκι που χαμογελούσε.

Κανείς δε πρόσεξε βέβαια το μικρό και ασήμαντο εφήμερο. Το μικρό πλασματάκι όμως, το είδε. Του χαμογέλασε και κούνησε τα μικρά του δάχτυλα, σα νά'θελε να το χαιρετήσει.

Κάτι μαγικό και παράξενο συνέβαινε εκεί μέσα που το εφήμερο δε μπορούσε να το καταλάβει. Ξεχάστηκε όμως και έμεινε γιά πολύ εκεί ακίνητο, σα μαγεμένο. Ξαφνικά, ένιωσε κάτι σα τύμπανο να χτυπάει μέσα του.

"Ω, ξέχασα να βρω το σύντροφό μου", σκέφτηκε τρομαγμένο και πέταξε μες τη νύχτα.

Βρέθηκε ζαλισμένο στον ουρανό και κοίταξε γιά τελευταία φορά τη φάτνη που είχε γίνει ένα μικρό σημαδάκι που λαμπύριζε.

"Το σύντροφό μου...το σύντροφό μου...", σκεφτόταν με αγωνία και έψαχνε, έψαχνε ώσπου, τον είδε! Ήταν ένα αρσενικό εφήμερο που πέταξε γύρω της και μετά, διευθύνθηκε προς τα κάτω. Το θηλυκό ακολούθησε. Εκείνος, στάθηκε στο κλαδί ενός δέντρου, άνοιξε τα φτερά του και την περίμενε. Όμως το τύμπανο μέσα της χτύπησε δυνατά μιά, δυό, τρεις, και μετά σταμάτησε...

Την τελευταία στιγμή, πριν φύγει η ζωούλα της, πέρασε μπροστά της η εικόνα του μικρού πλάσματος που ανοιγόκλεινε τα δαχτυλάκια του, σα νά'θελε να χαιρετήσει...

Το μικρό και ελαφρύ σώμα της, άψυχο πιά, κατέβηκε, κάνοντας μικρούς κύκλους, μέσα στην αγκαλιά του αρσενικού που το κοίταξε απορημένο. Την ακούμπησε με τις κεραίες του και μετά, την άφησε να πέσει από το κλαδί, ενώ εκείνος κούνησε βιαστικά τα φτερά του και πέταξε μακριά...

Μικρό, νανό, πικό (2)

2007-12-07T11:35:00.000-08:00

Το ουράνιο τόξο ταξιδεύει...

Ήταν μιά φορά ένα ουράνιο τόξο που ξεκίνησε πίσω απ' το βουνό της Κόκκινης Σαύρας,

τρύπησε ένα σύννεφο,

χώρισε στα δυό ένα σμήνος περιστέρια,

έκανε "γκελ" πάνω στον κόκκορα ενός ανεμοδείκτη,

έπεσε σ' ένα πηγάδι και το βρήκε στερεμένο.

Εκεί κάτω, στα σκοτεινά, συνάντησε ένα σκαντζόχοιρο που έγραφε την ιστορία της ζωής,

βρήκε μιά δίοδο, προχώρησε αριστερά κι επάνω,

βγήκε μέσα από ένα ηλιοτρόπιο και έστριψε πλάγια.

Κατέβηκε χαμηλά, πάνω από ένα σχολείο, ενώ τα παιδιά πηδούσαν γιά να το ακουμπήσουν,

πέρασε σφυρίζοντας ανάμεσα από τ' αυτιά ενός γαϊδάρου,

κόλλησε και έχασε λίγο μπλε, καθώς πέρασε ξυστά πάνω απ' το "μαλλί της γριάς" που έτρωγε ένα κοριτσάκι

και μετά, νύχτωσε!

Το ουράνιο τόξο όμως ήταν επίμονο και συνέχισε το δρόμο του μέσα στη νύχτα.

Έφτασε αργά πάνω από μιά κοιμισμένη πολιτεία με έρημους δρόμους, που μόνο τα φανάρια της τροχαίας αναβόσβηναν.

Ένα ψηλό σπίτι τού'κοψε το δρόμο αλλ' αυτό, έξυσε την πλάτη του στον τοίχο και γύρισε κατά πάνω, περνώντας μπροστά από φωτισμένα παράθυρα.

Είδε μιά γιαγιούλα μοναχή που είχε κολλήσει τη μύτη της στο τζάμι και κοίταζε τη νύχτα,

είδε ένα μπαμπά που στεκόταν στο παράθυρο και έδειχνε στη κόρη του τ' αστέρια,

συνάντησε ένα αγοράκι με φακίδες που κοιτούσε αμίλητο το φεγγάρι

κι έπειτα, ανέβηκε προς την ταράτσα και συνέχισε στον ουρανό.

Έκανε ένα κύκλο γύρω από τη σελήνη,

κοιμήθηκε, γιά να ξαποστάσει, πάνω σε τέσσερα συννεφάκια

και ξύπνησε καταδιψασμένο, μόλις έφεξε ο ήλιος.

Τότε, ξεχύθηκε προς τα κάτω και επειδή η θάλασσα ήταν μακριά, πήγε κι έπεσε σ' ένα ποτήρι καθαρό νερό, το πάγωσε και με τα χρώματά του το έκανε ένα λαχταριστό παγωτό που το λένε "παγωτό του Ουράνιου Τόξου" και σερβίρεται με τρία κερασάκια στην κορφή του!

Παραμύθια της κούκλας (1)

2007-12-07T07:15:00.000-08:00

Η ιδέα γιά τα "Παραμύθια της κούκλας" ξεκίνησε στη μέση μιάς νύχτας. Με φιλοξενούσε ένας φίλος που αγαπούσα πολύ τη μικρή του κόρη. Η ώρα ήταν τρεις μετά τα μεσάνυχτα. Καθόμουν και μιλούσα μαζί του όταν μου είπε: "Πας μέχρι το δωμάτιο της κόρης να δεις αν είναι καλά σκεπασμένη;"

Μπήκα στο δωμάτιο της Λευκής που λάτρευε τα μικροπράγματα και τα παιχνίδια. Όταν άνοιξα την πόρτα της, τά'χασα. Η Λευκή κοιμόταν του καλού καιρού και ήταν σκεπασμένη αλλά, πάνω στα ράφια, στο πάτωμα, πάνω απ' τη ντουλάπα, παντού, ένας μικρός και θυρυβώδης κόσμος βρισκόταν σε κίνηση και δε φάνηκε να ενοχλείται από την παρουσία μου. Φωτάκια αναβόσβηναν παντού, ένα τρενάκι έτρεχε μουγκρίζοντας και ανέβαινε προς το ταβάνι, ένας αρλεκίνος με άσπρα μεταξωτά ρούχα ισορροπούσε πάνω σε μιά κλωστή που φωσφόριζε, δυό πολύχρωμοι, γύψινοι στρατηγοί επιθεωρούσαν τους στρατούς τους και ετοιμάζονταν γιά πόλεμο, ένα κόκκινο άλογο πηδούσε πάνω από ένα ξύλινο πηγαδάκι που φλεγόταν, ένα ρομπότ βάδιζε ανάποδα. Σας λέω μονάχα ένα μικρό μέρος απ' αυτά που γίνονταν γύρω μου. Τότε, με πλησίασε με μικρά πηδήματα, μιά κούκλα με φουσκωτά μάγουλα κι ένα μισοφέγγαρο που έλαμπε στο μέτωπό της, μου έδωσε ένα μικρό, δαγκαμένο μολυβάκι και μου είπε:

Φυσούσε ο αέρας, φυσούσε...

Είχε έρθει από μακριά ο αέρας, μ' ένα χρώμα κόκκινο βαθύ

και κουβαλούσε μαζί του ότι μπόρεσε να σηκώσει.

Πεταλούδες που είχαν τσακιστεί τα φτερά τους,

άνθη από τσουκνίδες,

αγκάθια από κάκτους,

διάφανα αγριολούλουδα,

κοχύλια απ' τις ακρογιαλιές,

μικρά ψαράκια

και μύριζε ο αέρας, μύριζε καμένη ζάχαρη

Τά'παιρνε όλα σβάρνα και τα σύννεφα τά'ριχνε

τό'να πάνω στ' 'αλλο, ώσπου τά'κανε ένα

κι ο ουρανός σκεπάστηκε, απ' άκρη σ' άκρη,

μ΄ένα βαμβακένιο στρώμα

που χλώμιασε τα πρόσωπα των λουλουδιών

Φυσούσε μέρες πολλές,

μέρα και νύχτα

και κάποτε, ο αέρας κουράστηκε,

ξεφούσκωσε τα άγουλά του

κι έριξε τον ιδρώτα του σε μιά χλιαρή βροχούλα

ανακατεμένη με πεταλούδες,

άνθη από τσουκνίδες,

αγκάθια από κάκτους, διάφανα αγριολούλουδα,

κοχύλια από μικρά ψαράκια

Πάρε αυτό το βρεμένο μολυβι της βροχής και γράψε τις ιστορίες μου...

Τι ήταν τα "Πρωινάκια"

2007-12-07T02:59:00.000-08:00

Η χώρα σβήνει τα φώτα της...

Kάθε πρωί, την ώρα που φεύγατε απ' το σπίτι σας, την ώρα που τα παιδιά πηγαίναν στο σχολείο, όταν όλα τα κανάλια είχαν μπει ως το λαιμό μέσα στην πραγματικότητα και τα προβλήματά της, ξεκινούσε ένα πρόγραμμα "γιά να παίρνει ο νους αέρα κι η καρδιά παρηγοριά". Επίσημα, ήταν μιά εκπομπή που απευθύνονταν σε παιδιά προσχολικής ηλικίας...

Τα "Πρωινάκια" όμως χειρίζονταν το θέμα τους μ' ένα διαφορετικό τρόπο. Απευθύνονταν στα παιδιά όπως απευθυνόμαστε στους μεγάλους έτσι που, ένας ενήλικας δεν ένιωθε υποβιβασμένος αν τα παρακολουθούσε. Ουσιαστικά, τα "Πρωινάκια" έπαιρναν στα σοβαρά τα παιδιά και βοηθούσαν τους μεγάλους να ενώσουν τα καλώδια που τους συνδέουν με το βαθύτερο εαυτό τους.

Το 70% της προσωπικότητας ενός ανθρώπου διαμορφώνεται μέχρι την ηλικία των τριών χρονών. Τα "Πρωινάκια" προετοίμαζαν, στο βαθμό που μπορούσαν, την προσωπικότητα των αυριανών πολιτών. Όταν οι άλλοι προσπαθούσαν (και προσπαθούν) να "ξεχάσουν" "ψυχαγωγώντας", τα "Πρωινάκια" χαμογελούσαν και πρότρεπαν να κοιτάξουμε μέσα μας και να σκεφτούμε. Οι μέρες που θα ξημερώσουν θα είναι πολύ δύσκολες, πέρα απ' τη φαντασία μας και, ένα απ' αυτά που οφείλουμε να κάνουμε είναι να οπλίσουμε τα παιδιά με αγάπη, κατανόηση, συνείδηση. Έτσι, κρυμένα πίσω απ' την πάχνη του περιθωρίου, τα "Πρωινάκια" έζησαν γιά δυό χρόνια. Χτυπούσαν διακριτικά την πόρτα σας κάθε πρωί και γέμιζαν τις μπαταρίες μας, πριν βγούμε στο θηριοτροφείο της πραγματικότητας.

Ίσως αναρωτιέστε γιατί ο υπότιτλος "η χώρα σβήνει τα φώτα της..."
O δημιουργός του προγράμματος πιστεύει ότι δε δίνουμε, δε μπορούμε και δε προλαβαίνουμε να δώσουμε το χρόνο που έχουν ανάγκη τα παιδιά μας. Απ' το επίπεδο της οικογένειας, ως το επίπεδο του κράτους. Τα παιδιά είναι η μοναδική ελπίδα, αν πιστεύουμε ότι η Γη μας έχει κάποιο μέλλον. Αν όντως δε δίνουμε στα παιδιά αυτά που χρειάζονται τότε, η χώρα πραγματικά σβήνει τα φώτα της...

Ιστορίες με γράμματα...

2007-12-06T13:13:00.000-08:00

Κάπα - συνομιλία με τον καλό Θεούλη

Κάποτε, ένας πολύ γραμματισμένος άνθρωπος κάλεσε τα 24 γράμματα της αλφαβήτας να φάνε στο σπίτι του. Είχε ετοιμάσει ένα πλούσιο γεύμα σ' ένα μακρύ τραπέζι με 24 καρέκλες και τα γράμματα πήραν τις θέσεις τους.
Τα περισσότερα απ' αυτά βολεύτηκαν. Κάποια τυραννίστηκαν λίγο γιά να βρουν τον κατάλληλο τρόπο να καθήσουν στις καρέκλες αλλά τελικά, τα κατάφεραν. Μόνο το Κάπα συνέχισε να δυσκολεύεται. Γύριζε στο πλάι, γύριζε μπροστά, δοκίμασε να καθήσει πλαγιαστό, άδικος κόπος. Τελοσπάντων, με χίλια ζόρια, πέρασε το βράδυ και γύρισε στο σπίτι του πολύ εκνευρισμένο και λυπημένο. Ξάπλωσε στο κρεβάτι του, αναστέναξε βαθιά και κατρακύλησε στον ύπνο.
Στη μέση της νύχτας ονειρεύτηκε ότι συνάντησε τον καλό Θεούλη για να του πει τα παράπονά του. Ο καλός Θεούλης καθόταν σ' ένα σύννεφο με τέσσερεις αγγέλους γύρω του και στα γόνατά του είχε ένα παγόνι που το χάϊδευε με τα μεγάλα και ζεστά του χέρια.

"Τί έχεις, καλό μου γραμματάκι, και αναστέναζες;", το ρώτησε.
"Ε, τί νά'χω... Με είδες πόσο παιδευόμουνα μη μπορώντας να βολευτώ... Θέλω να σε ρωτήσω,
γιατί μου έδωσες ένα τέτοιο ανασούμπαλο σχήμα;"
"Δεν ήμουν εγώ που σού'δωσα το σχήμα σου, οι άνθρωποι σε σχεδίασαν", είπε χαμογελώντας ο καλός Θεούλης.
"Ναι, αλλά εσύ βρίσκεσαι μέσα στο μυαλό των ανθρώπων. Αν εσύ δεν ήθελες, δε θα μου έδιναν αυτό το σχήμα..."
"Τί σχήμα θα ήθελες να είχες;", ρώτησε ο Θεούλης.
"Ε, δε ξέρω, κάποιο σχήμα τελοσπάντων που να έχει ισορροπία, να μη τραμπαλίζομαι συνέχεια, να μπορώ να καθήσω σε μιά καρέκλα..."
"Μα, ο λόγος που φτιάχτηκες δεν είναι γιά να κάθεσαι σε καρέκλες", γέλασε ο καλός Θεούλης.
"Ούτε και τ' άλλα γράμματα φτιάχτηκαν γιά να κάθονται σε καρέκλες, μπορούν όμως. Εγώ, γιατί όχι;", παραπονέθηκε το Κάπα.
"Ναι, πρέπει να ομολογήσω ότι είναι λογικό το παράπονό σου. Τι θα μπορούσα να κάνω;"
"Εμένα ρωτάς;", απόρησε το Κάπα. Εσύ είσαι ο πάνσοφος Θεούλης. Εγώ, πού να ξέρω;"
"Ναι, δε λέω", είπε ο Θεός, "ωστόσο, δε μπορώ να βρω μιά λύση..."
"Ε, αυτό δε το περίμενα από σένα", είπε καταλυπημένο το Κάπα.
"Κοίταξε", είπε ο Θεούλης, "πάνσοφο, με ονόμασαν οι άνθρωποι. Εγώ δε πιστεύω κάτι τέτοιο γιά μένα. Ξέρω πως μερικά απ' αυτά που έφτιαξα θα μπορούσα να τα έχω κάνει διαφορετικά..."
"Τώρα, πραγματικά με κάνεις να τα χάνω", είπε το Κάπα. "Πώς μπορεί να λέει ο Θεούλης τέτοιανα λόγια;"
"Κι όμως, ξέρω πως έχω κάνει λάθη. Ιδιαίτερα με τους ανθρώπους. Θα μπορούσα, γιά παράδειγμα, να φτιάξω τα δόντια τους από κάποιο άλλο υλικό γιά να μη χαλάνε. Δεν είχα υπολογίσει ότι θα τρώγαν τόσο πολύ ζάχαρη. Ωστόσο, ότι έγινε, έγινε! Το σημαντικό είναι ν' αγαπάς αυτό που είσαι. Όλοι μας κάνουμε λάθη..."

Έτσι τελείωσε το όνειρο του Κάπα και άρχισε ένα άλλο που ήταν ένας τρομερός καυγάς ανάμεσα σ' ένα Άλφα κι ένα Έψιλον που θέλαν και τα δυό νά'χουν το Κάπα αριστερά τους, αλλά αυτό δε μας ενδιαφέρει. Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι ότι το Κάπα ξύπνησε πολύ καλόκεφο το πρωί, κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και βρήκε το σχήμα του πολύ ασυνήθιστο και πολύ κομψό...

Τί είναι άσχημο και τί όμορφο;

2007-12-06T10:52:00.000-08:00

Τα παραμύθια μιλάνε συχνά γιά πολύ όμορφες πριγκίπησσες. Αν κάποια είναι πριγκίπησσα ή κάποιος πρίγκηπας σημαίνει, σώνει και καλά, ότι είναι πεντάμορφη ή πεντάμορφος;

H πριγκίπησσα της εικόνας είναι όμορφη; Ναι, θά'λεγαν όλες και όλοι. Τα βατραχάκια; Είναι όμορφα; Όχι, θά'λεγαν οι πιό πολλοί άνθρωποι. Ε, άντε, χαριτωμένα.

Τί είναι άσχημο, και τί όμορφο;

Ποιός αποφάσισε ότι οι βάτραχοι είναι άσχημοι, ενώ ένα μικρό γατάκι όμορφο;

Μιά καμήλα είναι όμορφη; Όχι; Γιατί;

Μιά πεταλούδα είναι όμορφη; Ναι; Γιατί;

Ένα φίδι είναι όμορφο; Όχι; Γιατί;

Ένα αρκουδάκι είναι όμορφο; Ναι; Γιατί;

Ποιός μας μαθαίνει να σκεφτόμαστε έτσι;

Το ξέρω πως είναι δύσκολο να δώσουμε μιά απάντηση.

Μιλείστε με τη μαμά σας, το μπαμπά σας, τα αδελφάκια σας, να δείτε τι νομίζουν. Και ρωτάτε τους, γιατί; Aν σας πούνε, "μα, ένας βάτραχος είναι αηδιαστικός", ρωτείστε τους γιατί"!

Και μιά και μιλάμε γιά βατραχάκια, αν συνεχίσουμε να υπερθερμαίνουμε τη Γη μας, παν τα βατραχάκια, όπου νά'ναι τελειώνουν.

Μετά, ποιός έχει σειρά;

Το τραγούδι της Αερόπης

2007-12-05T13:33:00.000-08:00

Αν θα σας πω πως βρέχει, δε θά'ναι πιστευτό
θαρρώ, ένα ποτάμι κυλάει γελαστό,
κυλάει μες το σπίτι, ψηλά και χαμηλά,
ανάμεσα από μένα και τη μαμά
που πάει πέρα δώθε, θαρρείς δεν ακουμπά
το πάτωμα, ξυπόλητη, σα νά'χει δυό φτερά

Και τρέχει το νεράκι και κάπως τραγουδά
τραγούδια που δε ξέρω, που λένε γιά πουλιά
και άστρα που δε σβήνουν, που φέγγουνε θαμπά
επάνω στο ταβάνι τις νύχτες, πολύ αργά,
όταν όλα σιωπούνε κι οι ζέβρες θορυβούν
στο πάτωμα από κάτω,
στης θάλασσας τον πάτο,
κάτω από τα νησάκια,
εκεί που οι πασχαλιές δροσίζουν με ανθάκια

Και μπαίνει το ποτάμι,
ψηλά και χαμηλά,
ανάμεσα από μένα και τη μαμά
που πάει πέρα δώθε,
θαρρείς δεν ακουμπά το πάτωμα
ξυπόλητη,
σα νά'χει δυό φτερά...

μικρό, νανό, πικό...

2007-12-05T12:41:00.000-08:00

Οι άγγελοι

Αν σας έλεγα ότι αυτή τη στιγμή περνάει ανάμεσα στο πρόσωπό σας και στην οθόνη του υπολογιστή ένας αόρατος, κόκκινος άγγελος, θα με πιστεύατε;

Όχι, γιατί δε τον βλέπετε κι εμείς οι άνθρωποι πιστεύουμε μόνο σ΄αυτά που βλέπουμε. Όμως, ούτε τον αέρα τον βλέπουμε, κι όμως υπάρχει.

Υπάρχουν γύρω μας αμέτρητα πράγματα που δε τα βλέπουμε. Ένα απ' αυτά είναι οι άγγελοι! Ο κόσμος μας είναι πλημμυρισμένος από αγγέλους. Υπάρχουν 555 διαφορετικά είδη αγγέλων! Σε διάφορα μεγέθη, σε διάφορα σχήματα, με διαφορετικό βάρος. Υπάρχουν άγγελοι μεγάλοι σαν αεροπλάνα, άλλοι που το σχήμα τους μοιάζει με ελικόπτερο ή έντομο, άγγελοι που μοιάζουν σα πιγκουίνοι κι άλλοι, μικροί και ανάλαφροι που πετάν μέσα στη χλόη. Το πιό σημαντικό, μας έχουνε πει πως όλοι οι άγγελοι είναι αρσενικοί. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Οι μισοί είναι αρσενικοί και οι άλλοι μισοί, κορίτσια!

Υπάρχουν, βέβαια, και άγγελοι που πετούν γύρω από τα παιδιά. Φτεροκοπούν μέσα στα σπίτια, αλλά δε τους παίρνουμε είδηση. Όταν πέφτει κάτι ξαφνικά, χωρίς να τ' αγγίξουμε ή να φυσήξει, είναι επειδή κάποιος άγγελος το άγγιξε με το φτερό του.

Οι άγγελοι σας φυλάνε και σας προστατεύουν. Περισσότερο προσέχουν τα μικρά παιδιά. Θα μου πείτε, πώς γίνονται τότε τόσα ατυχήματα;
Oι λόγοι είναι δύο:
α. οι άγγελοι δεν είναι παντοδύναμοι. Αν πάρετε μιά σπασμένη καρέκλα, βάλετε πάνω της ένα σκαμνάκι και προσπαθείστε να σκαρφαλώσετε, ο άγγελος που πετάει δίπλα σας, θα σας ψιθυρίσει στ' αυτί "ΜΗ!" Αν δε τον ακούστε και ανεβείτε, θα πέσετε και δε θα φταίει εκείνος.
β. μέσα σε κάθε σπίτι, ανάμεσα στους άλλους άγγέλους, φτεροκοπάει και ένας μικροσκοπικός και πολύ αφηρημένος, που τον λένε Ίωρ. Οι άλλοι άγγελοι τον υπεραγαπούν και κάθε τόσο που του συμβαίνει κάτι, τρακάρει ας πούμε πάνω σε κάτι, τρέχουν γιά να τον σώσουν. Αν, την ίδια στιγμή, κινδυνεύετε κι εσείς, απλά δε σας προλαβαίνουν.

Όπως είπαμε, οι άγγελοι είναι αόρατοι.
Όταν πίνετε νερό, κάθονται 3-4 απ' αυτούς πάνω στο χείλος του ποτηριού σας.
Όταν νυστάζετε και τα βλέφαρά σας κλείνουν, είναι επειδή έξη άγγελοι κάθονται, ανά τρεις, πάνω στα μάτια σας.
Βρίσκονται πάνω στο μαξιλάρι σας, μέσα στις ζωγραφιές σας, στις τσέπες σας, φτεροκοπούν μέσα στα μαλλιά των μωρών...

Δε ζητάνε τίποτα από μας, εκτός από τους αγγέλους των σπιτιών που έχουν ανάγκη από κάτι. Όταν πηγαίνετε γιά να κοιμηθείτε, κάντε το συνήθεια να έχετε ένα μισογεμισμένο ποτήρι με νερό, μέσα στο δωμάτιό σας. Επειδή, συνήθως, ο αέρας των δωματίων είναι ξερός, τα φτερά των αγγέλων που χρειάζονται υγρασία για να κινούνται καλύτερα, στεγνώνουν. Αν υπάρχει το ποτήρι τους βοηθάτε πολύ γιατί, κάθε τόσο, με μιά κομψή βουτιά, παίρνουν λίγες σταγόνες στα φτερά τους.

Το πρωί θα δείτε ότι υπάρχει λιγάκι λιγότερο νερό μες το ποτήρι. Όχι σπουδαία πράγματα βέβαια, γιατί μιλάμε γιά ελάχιστα μικρές, νανές, πικές σταγονούλες που χρειάζονται...

Χωρίς λόγια...

2007-12-05T12:19:00.000-08:00

Χαίρετε και καλησπέρα σας!

2007-12-05T11:02:00.000-08:00

1. Φώντας Λαδοπρακόπουλος

Αν πάρετε μία καμηλοπάρδαλη και τη βάλετε, προσεκτικά χωρίς να την τσαλακώσετε, μέσα σε μία κατσαρόλα μέτριου μεγέθους, ρίξετε μετά λίγα ξυνά αγγουράκια, λίγο παγωτό βανίλια και 2-3 λουλουδάκια νεραντζιάς, θα συμβούν καταπληκτικά πράγματα!...

Η καμηλοπάρδαλη θ' αρχίσει να κελαηδάει και θα βγάλει το λαιμό της έξω από την κατσαρόλα, τα ξυνά αγγουράκια θα μεταμορφωθούν σε βατράχους που θα πεταχτούν έξω και θ' αρχίσουν να σκαρφαλώνουν στους τοίχους, το παγωτό της βανίλιας θα γίνει άγευστος πάγος και τα λουλουδάκια της νεραντζιάς θ' αρχίσουν να μυρίζουν τηγανιτό κοτόπουλο...

Προσέξτε τώρα! Θα χτυπήσει το κινητό σας και θα είναι ο απέναντι γείτονας που θα είναι ξεκαρδισμένος στα γέλια. Θα τον έχει πιάσει ένα τέτοιο νευρικό γέλιο που δε θα σταματάει με τίποτα, και δε θα φταίει η καμηλοπάρδαλη γι αυτό. Να του πείτε ότι το γέλιο του μπορεί να σταματήσει μόνο αν πάρει ένα αυγό απ' το ψυγείο, το στήσει όρθιο και προσπαθήσει να ισορροπήσει επάνω του, στις μύτες των ποδιών.

Μετά, κλείστε το τηλέφωνο, πηγαίντε στη μαμά σας και πείτε της να σας δείξει την παλάμη της. Θα δείτε να λαμποκοπάει μέσα της ένα αστεράκι της θάλασσας. Δώστε ένα γλυκό φιλί σ' αυτό το αστεράκι και βγείτε έξω να παίξετε.

Τώρα θα μου πείτε, "ωραία όλ' αυτά, τι θα γίνει όμως με την καμηλοπάρδαλη;"

Μην ανησυχείτε, θα εξατμιστεί μέσα σε λίγη ώρα. Αν τη θέλετε πίσω, γράψτε ένα σχόλιο στο blog και πέστε μου ότι θέλετε μιά καινούρια. Θα βρω και θα σας στείλω. Το πρόβλημα είναι ότι η καμηλοπάρδαλη μπορούσε, μιά χαρά, να χωρέσει μέσα στην κατσαρόλα, αλλά ο μοναδικός τρόπος να σας στείλω μιά καινούρια είναι με email. Φοβάμαι όμως ότι το βάρος της είναι τόσο που δε θα'ρθεί το μήνυμα και οι γνώσεις μου στους υπολογιστές είναι περιωρισμένες. Αν έχετε κάποιον που μπορεί να βοηθήσει, πείτε να μου στείλει ένα σχόλιο, πως να τη στείλω. Την καμηλοπάρδαλη, εννοώ...

Χαίρετε και αντίο!

Σκέψεις

2007-12-05T10:30:00.000-08:00

Τα παιδιά δε κάνουν αυτό που τους λέμε, αλλά αυτό που βλέπουν να κάνουμε εμείς

Τα παιδιά πρέπει να τ' αγαπάμε χωρίς ανταλλάγματα, ακόμα κι αν δεν αξίζουν
Michael Jacksson

Τα παιδιά δεν είναι δικά σας παιδιά

2007-12-05T10:12:00.000-08:00

Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά.
Είναι γιοί και κόρες της επιθυμίας της Ζωής γιά τον εαυτό της.
Έρχονται στον κόσμο μέσα από σας, αλλά όχι γιά σας
κι αν ζουν μαζί σας, δε σας ανήκουν.
Μπορείτε να τους δώσετε αγάπη, αλλά όχι τις σκέψεις σας,
γιατί έχουν δικές τους σκέψεις.
Μπορείτε να φιλοξενείτε τα σώματά τους, αλλά όχι τις ψυχές τους,
γιατί οι ψυχές τους ζουν στον κόσμο του αύριο
που δε μπορείτε να τον επισκεφθείτε ούτε στα όνειρά σας.
Μπορείτε να προσπαθείστε να τους μοιάσετε, αλλά μη προσπαθείτε
να σας μοιάσουν, γιατί η ζωή δε γυρίζει πίσω
και δε καθυστερεί στη μέρα που πέρασε.
Εσείς είστε τα τόξα απ' όπου τα παιδιά σας εκτοξεύονται
σα ζωντανά βέλη.
Ο Τοξότης βλέπει το στόχο στο μονοπάτι της Απεραντωσύνης
κι Εκείνος σε λυγίζει με τη δύναμή του,
γιά να πάνε τα βέλη γρήγορα και μακριά.
Αφήσου με χαρά να λυγίσεις στο χέρι του Τοξότη
γιατί όπως Εκείνος αγαπάει το βέλος που πετάει,
αγαπάει και το σταθερό τόξο
Kahlil Gibran - από τον "Προφήτη"

Καλωσορίσατε!!!

2007-12-05T08:24:00.000-08:00

Με λένε Κώστα Λαδόπουλο. Μπορεί, κάτι να σας λέει αυτό το όνομα...

Να βοηθήσω;

"Χιλιοποδαρούσα", "Ορχήστρα των ζώων", Φώντας Λαδοπρακόπουλος, "Παραμύθια της κούκλας", "Αυτοκρατορία των εικόνων", "Ζαπατράκ Βακ", "Πρωινάκια" κι άλλα που τ' άφησα απέξω...

O σκοπός αυτού του blog είναι να ξαναδώσει πίσω κάποια απ' αυτά τα συναισθήματα που ζήσατε, βλέποντας παιδικές εκπομπές όταν είσασταν μικρές/οί.

Απ' τη μεριά μου δεν είναι μιά νοσταλγική κίνηση, αλλά μόνο μιά ζεστή προσφορά, γιατί έχω και εγώ, λογικά, παίξει κάποιο ελάχιστο (;) ρόλο στη διαμόρφωση του εσωτερικού σας κόσμου. Από τότε βέβαια όλ' αυτά επικαλύφθηκαν με μύρια όσα. Tα κρατικά κανάλια δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι και η τηλεόραση, εδώ και πολλά χρόνια, είναι μέρος της παράδοσης και συνεργός της διαμόρφωσης του εσωτερικού κόσμου των παιδιών. Δίνει ποταμούς χρημάτων γιά μετάδοση ποδοσφαιρικών αγώνων, αλλά σβήνει παλιά παιδικά προγράμματα για να ξαναχρησιμοποιήσει τις ταινίες εγγραφής... Κωμικοτραγικό!

Σκέφθηκα λοιπόν να σας βοηθήσω να θυμηθείτε, έχοντας (ευτυχώς) φυλάξει πολύ υλικό από εκείνες τις εποχές.

Aς ξεκινήσουμεεε... Με τι να ξεκινήσουμε; Πρώτα πρέπει να σας πω ότι ξεκινάμε σιωπηλά, χωρίς μουσικές, χωρίς ζωντανά video, γιατί δε ξέρω ακόμα πως να τα βάλω στο blog, αλλά έρχονται, μην ανησυχείτε. Ας βάλω πρώτα ένα ποίημα ενός Λιβανέζου ποιητή, του Kahlil Gibran. (Τα παδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά). Αν σας αρέσει και βάλετε στην πράξη αυτά που λέει, θά'χετε πολύ λιγότερα προβλήματα με τα παιδιά σας... Κάντε το και θα με θυμηθείτε.